الحجر

อะลิฟ ลาม รอ เหล่านี้คือโองการทั้งหลายแห่งคัมภีร์ และเป็นกุรอานอันชัดแจ้ง

บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาหวังกันว่า หากพวกเขาได้เป็นมุสลิม[1]

เจ้าจงปล่อยพวกเขาบริโภคและร่าเริง และความหวังจะทำให้พวกเขาลืม[1] แล้วพวกเขาก็จะรู้

เรามิได้ทำลายเมืองใด นอกจากว่าได้มีกำหนดเป็นที่รู้กันแก่มันแล้ว

ไม่มีประชาชาติใดจะเร่งกำหนดการลงโทษได้[1] และไม่อาจจะทำให้ล่าช้ากว่ากำหนดได้

และพวกเขากล่าวว่า โอ้ ผู้ซึ่งข้อตักเตือนถูกประทานแก่เขา[1] แท้จริงท่านเป็นคนบ้าอย่างแน่นอน

ทำไมท่านไม่นำมลาอิกะฮฺมาที่เรา[1] หากท่านอยู่ในหมู่ผู้สัตย์จริง

เราจะไม่ส่งมลาอิกะฮฺลงมา เว้นแต่ด้วยความจริง[1] และดังนั้นพวกเขาไม่ต้องคอย

แท้จริงเราได้ให้ข้อตักเตือน (อัลกุรอาน) ลงมา และแท้จริงเราเป็นผู้รักษามันอย่างแน่นอน

และโดยแน่นอน ก่อนหน้าเจ้านั้นเราได้ส่ง (บรรดารอซูล) มาในหมู่คณะต่าง ๆ เมื่อครั้งสมัยก่อน ๆ

และไม่มีรอซูลคนใดมายังพวกเขา เว้นแต่พวกเขาจะต้องเย้ยหยัน

ในทำนองนั้น เราได้ทำให้มัน[1]อยู่ในจิตใจของพวกอาชญากร

พวกเขาจะไม่ศรัทธาต่ออัลกุรอาน และแน่นอนแบบอย่างของคนรุ่นก่อน ๆ ได้ล่วงลับไปแล้ว[1]

และหากเราเปิดประตูแห่งชั้นฟ้าแก่พวกเขา แล้วพวกเขาจะขึ้นต่อไปเรื่อย ๆ[1]

แน่นอนพวกเขาจะกล่าวว่า แท้จริงสายตาของพวกเราถูกปิดกั้น ไม่แต่เพียงเท่านั้น พวกเรายังเป็นกลุ่มชนที่ถูกเวทมนตร์อีกด้วย

และโดยแน่นอน เราให้มีหมู่ดวงดาวในท้องฟ้า[1] และเราได้ประดับมันให้สวยงามแก่บรรดาผู้เฝ้ามอง

และเราได้รักษามันให้พ้นจากชัยฏอนทุกตัวที่ถูกสาปแช่ง

เว้นแต่ผู้ที่แอบฟัง[1] ดังนั้นดวงดาวที่ลุกโชติช่วงจะตามติดเผามัน

และแผ่นดินนั้นเราได้แผ่มันออกไป และเราได้ทำให้มีเทือกเขาเป็นที่ยึดอย่างมั่นคง[1] และเราได้ให้ทุกสิ่งงอกเงยอย่างสมดุล[2]

และในแผ่นดินนั้นเราได้ทำให้มีเครื่องยังชีพแก่พวกเจ้า และแก่ผู้ที่พวกเจ้ามิได้เป็นผู้ให้ริซกีแก่เขา[1]

และไม่มีสิ่งใด (เครื่องยังชีพ) เว้นแต่ที่เรานั้นมีคลังของมัน และเราจะไม่ให้มันลงมานอกจากตามสภาวะที่ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว[1]

และเราได้ส่งลมผสมเกสร แล้วเราได้ให้น้ำลงมาจากฟากฟ้า แล้วเราได้ให้พวกเจ้าดื่มมัน[1] และพวกเจ้าก็มิได้เป็นผู้สะสมมันไว้

และโดยแน่นอนเราเป็นผู้ให้ชีวิต และเราเป็นผู้ให้ตาย และเราเป็นผู้คงอยู่แต่ผู้เดียว

และโดยแน่นอนเรารอบรู้กลุ่มชนก่อนพวกเจ้า และโดยแน่นอนเรารอบรู้กลุ่มชนรุ่นหลัง

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้าคือผู้ทรงชุมนุมพวกเขา แท้จริงพระองค์เป็นผู้ทรงปรีชาญาณ ผู้ทรงรอบรู้

และโดยแน่นอน เราได้สร้างมนุษย์จากดินแห้ง จากดินดำเป็นตม

และญินนั้น เราได้สร้างมันมาก่อน จากไฟของลมร้อน

และจงรำลึกเมื่อพระเจ้าของเจ้าตรัสแก่มลาอิกะฮฺว่า แท้จริงข้าเป็นผู้สร้างมนุษย์จากดินแห้ง จากดินดำเป็นตม

ดังนั้น เมื่อข้าได้ทำให้เขามีรูปร่างสมส่วนและเป่าวิญญาณจากข้าเข้าไปในตัวเขา[1] ฉะนั้นพวกเจ้าจงก้มลงสุญูดต่อเขา[2]

ดังนั้น มลาอิกะฮฺทั้งหมดได้ก้มลงสุญูด

เว้นแต่อิบลีส[1] มันปฏิเสธที่จะอยู่ร่วมกับบรรดาผู้สุญูด

พระองค์ตรัสว่า โอ้ อิบลีส ทำไมเจ้าจึงไม่อยู่ร่วมกับบรรดาผู้สุญูด

มันกล่าวว่า ข้าพระองค์จะไม่สุญูดต่อมนุษย์ที่พระองค์ทรงสร้างเขาจากดินแห้ง จากดินดำเป็นตม

พระองค์ตรัสว่า ดังนั้นเจ้าจงออกไปจากที่นี่[1] แท้จริงเจ้าเป็นผู้ถูกขับไล่

และแท้จริง การสาปแช่งจงประสบแก่เจ้า จนกระทั่งวันแห่งการตอบแทน

มันกล่าวว่า โอ้พระเจ้าของข้าพระองค์ ได้โปรดประวิงเวลาให้แก่ข้าพระองค์จนถึงวันฟื้นคืนชีพด้วยเถิด

พระองค์ตรัสว่า ดังนั้น แท้จริงเจ้าอยู่ในหมู่ผู้ถูกประวิงเวลา

จนกระทั่งถึงวันแห่งเวลาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

มันกล่าวว่า โอ้พระเจ้าของข้าพระองค์ โดยที่พระองค์ทรงให้ข้าพระองค์หลงผิดไปแล้ว แน่นอน ข้าพระองค์ก็จะทำให้เป็นที่เพริศแพร้วแก่พวกเขาในแผ่นดินนี้[1] และแน่นอนข้าพระองค์จะทำให้พวกเขาทั้งหมดหลงผิด

เว้นแต่ปวงบ่าวของพระองค์ ในหมู่พวกเขาที่มีใจบริสุทธิ์เท่านั้น[1]

พระองค์ตรัสว่า นี่คือทางอันเที่ยงธรรมของข้า

แท้จริงปวงบ่าวของข้า[1] เจ้าจะไม่มีอำนาจใด ๆ เหนือพวกเขา เว้นแต่ผู้ที่เชื่อฟังเจ้าในหมู่ผู้หลงผิดเท่านั้น[2]

และแท้จริงนรกญะฮันนัม แน่นอนคือสัญญาของพวกเขาทั้งหมด[1]

มันมีเจ็ดประตู สำหรับทุกประตูมีส่วนที่ถูกจัดไว้แล้ว[1]

แท้จริง บรรดาผู้ยำเกรงอยู่ในสวนสวรรค์มากหลาย และตาน้ำพุ

พวกเจ้าจงเข้าไปในนั้นด้วยความศานติและปลอดภัย

และเราได้ขจัดความขุ่นแค้นที่มีอยู่ในหัวอกของพวกเขา[1] ให้กลายเป็นพี่น้องกัน โดยพำนักอยู่บนเตียงหันหน้าเข้าหากัน

ความเหนื่อยยากจะไม่ประสบแก่พวกเขาในนั้น และพวกเขาจะไม่ถูกนำออกจากที่นั่น[1]

จงแจ้งแก่ปวงบ่าวของข้าว่า แท้จริงข้าคือผู้อภัย ผู้เมตตาเสมอ[1]

และแท้จริงการลงโทษของข้านั้นเป็นการลงโทษที่เจ็บแสบ

และจงแจ้งพวกเขาให้ทราบถึงบรรดาแขกของอิบรอฮีม[1]

เมื่อพวกเขาเข้าไปหาเขา[1] (อิบรอฮีม) แล้วกล่าวว่า ศานติ เขากล่าวว่า แท้จริงเรากลัวพวกท่าน[2]

พวกเขากล่าวว่า ท่านอย่ากลัว แท้จริงเราขอแจ้งข่าวดีแก่ท่าน เกี่ยวกับเด็กคนหนึ่งที่มีความรู้[1]

เขากล่าวว่า พวกท่านมาแจ้งข่าวดีแก่ฉันเมื่อความชราภาพได้ประสบแก่ฉันแล้วกระนั้นหรือ แล้วเรื่องอะไรเล่าที่พวกท่านจะแจ้งข่าวดีแก่ฉัน[1]

พวกเขากล่าวว่า เราขอแจ้งข่าวดีแก่ท่านด้วยความจริง ดังนั้นท่านอย่าอยู่ในหมู่ผู้สิ้นหวัง

เขากล่าวว่า และจะไม่มีผู้ใดที่สิ้นหวังในพระเมตตาของพระเจ้าของเขา นอกจากพวกหลงผิด

เขากล่าวว่า ดังนั้นธุระอันใดเล่าของพวกท่าน โอ้ทูตทั้งหลาย

พวกเขากล่าวว่า แท้จริงเราถูกส่งมายังกลุ่มชนผู้ทำผิด[1]

นอกจากบริวารของลูฏ แท้จริงเราจะเป็นผู้ช่วยพวกเขาให้รอดทั้งหมด

เว้นแต่ภริยาของเขา เราได้กำหนดไว้แล้วว่า แท้จริงนางจะอยู่ในหมู่ผู้ล่วงไปแล้ว[1]

ครั้นเมื่อพวกทูตได้มายังบริวารของลูฏ

เขา (บริวารของลูฏ) กล่าวว่า แท้จริงพวกท่านเป็นกลุ่มชนที่ไม่คุ้นหน้า[1]

พวกเขากล่าวว่า แต่ว่าเรามาหาท่าน (ลูฏ) ด้วยเรื่องที่พวกเขาสงสัยกันอยู่[1]

และเรามาหาท่านด้วยเรื่องจริง[1] และแท้จริงเราเป็นผู้ซื่อสัตย์อย่างแน่นอน

ดังนั้น ท่านจงเดินทางไปกับครอบครัวของท่าน ในช่วงเวลากลางคืน และจงตามหลังพวกเขา และอย่าให้ผู้ใดในหมู่พวกท่านเหลียวหลัง[1] และจงเดินต่อไปตามที่พวกท่านถูกบัญชา[2]

และเราได้แจ้งแก่เขาถึงเรื่องนั้นว่า คนสุดท้ายของพวกเหล่านี้จะถูกตัดขาดในยามเช้า[1]

และชาวเมือง[1]ได้มาหาอย่างดีใจ[2]

เขา (ลูฏ) กล่าวว่า แท้จริงเขาเหล่านั้นคือแขกของฉัน ดังนั้นพวกท่านอย่าทำให้ฉันอัปยศ

และจงยำเกรงอัลลอฮฺ และอย่าทำให้ฉันได้รับความละอาย

พวกเขากล่าวว่า และเรามิได้ห้ามท่านเกี่ยวกับการต้อนรับแขกดอกหรือ[1]

ลูฏกล่าวว่า เขาเหล่านี้คือลูกสาวของฉัน หากพวกท่านจำเป็นต้องกระทำ[1]

ขอสาบานด้วยชีวิตของเจ้า[1] แน่นอนแท้จริงพวกเขาอยู่ในการมึนเมาหลงทาง

ดังนั้น เสียงกัมปนาทได้คร่าพวกเขา เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น

แล้วเราได้พลิกกลับส่วนบนของมันเป็นส่วนล่าง[1] และได้ให้หินจากนรกหล่นลงมาทับพวกเขา

แท้จริงในการนั้น แน่นอนเป็นสัญญาณแก่บรรดาผู้พินิจพิเคราะห์

และแท้จริง มัน (สถานที่นั้น) ยังคงเป็นเส้นทางที่พักอาศัยอย่างแน่นอน

แท้จริงในการนั้น แน่นอนย่อมเป็นสัญญาณแก่บรรดามุอฺมิน

และกระนั้นก็ดี ชาวอัลอัยกะฮฺ[1]เป็นผู้อธรรมอย่างแน่นอน

ดังนั้นเราได้ลงโทษพวกเขา[1] และแท้จริงทั้งสองพวก[2] อยู่บนเส้นทางที่ชัดแจ้งอย่างแน่นอน

และโดยแน่นอน ชาวอัลฮิจรฺได้ปฏิเสธบรรดารอซูล[1]

และเราได้ให้สัญญาณต่าง ๆ ของเราแก่พวกเขา[1] แล้วพวกเขาก็ผินหลังให้มัน

และพวกเขาได้สะกัดภูเขาเป็นบ้านพักอย่างปลอดภัย[1]

ดังนั้น เสียงกัมปนาทได้คร่าชีวิตพวกเขาในยามเช้า

ฉะนั้น สิ่งที่พวกเขากระทำเอาไว้ ไม่ให้ประโยชน์แก่พวกเขาได้เลย

และเรามิได้สร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และสิ่งที่อยู่ระหว่างทั้งสองนั้นเพื่ออื่นใดเว้นแต่เป็นความจริง[1] และแท้จริงวันกิยามะฮฺจะมีมาอย่างแน่นอน ดังนั้นเจ้าจงอภัยด้วยการอภัยที่ดี

แท้จริงพระเจ้าของเจ้า (มุฮัมมัด) ผู้ทรงสร้าง ผู้ทรงรอบรู้

และโดยแน่นอน เราได้ให้แก่เจ้าเจ็ดอายะฮฺที่ถูกอ่านซ้ำ[1] และอัลกุรอานที่ยิ่งใหญ่

อย่าทอดสายตาทั้งสองของเจ้าไปยังสิ่งที่เราได้ให้ความเพลิดเพลินแก่บุคคลประเภทต่าง ๆ ของพวกเขา[1] และอย่าเสียใจแทนพวกเขา[2] และจงลดปีกของเจ้าให้ต่ำต่อบรรดาผู้ศรัทธา[3]

และ (มุฮัมมัด) จงกล่าวเถิด แท้จริงฉันเป็นผู้ตักเตือนอย่างชัดแจ้ง

เช่นเดียวกับที่เราได้ให้แก่พวกแบ่งการศรัทธา[1]

(คือ) บรรดาผู้แบ่งแยกอัลกุรอานเป็นส่วน ๆ[1]

ดังนั้น ขอสาบานด้วยพระเจ้าของเจ้า แน่นอนเราจะถามพวกเขาทั้งหมด

ถึงที่พวกเขาได้กระทำไว้

ดังนั้น จงประกาศอย่างเปิดเผยในสิ่งที่เจ้าถูกบัญชา และจงผินหลังให้พวกมุชริกีน

แท้จริง เราได้ให้ความพอเพียงแก่เจ้าต่อพวกเย้ยหยันแล้ว[1]

(คือ) บรรดาผู้ตั้งพระเจ้าอื่นเป็นภาคีกับอัลลอฮฺ ดังนั้นพวกเขาจะรู้

และโดยแน่นอน เรารู้ว่าแท้จริงเจ้านั้น หัวอกของเจ้าอึดอัดต่อสิ่งที่พวกเขากล่าว

ดังนั้น จงกล่าวสดุดีด้วยการสรรเสริญพระเจ้าของเจ้า และจงร่วมอยู่ในหมู่ผู้สุญูด

และจงเคารพภักดีพระเจ้าของเจ้า จนกว่าความแน่นอน (ความตาย) จะมาหาเจ้า