المؤمنون

แน่นอนบรรดาผู้ศรัทธาได้ประสบความสำเร็จแล้ว[1]

บรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้นอบน้อมถ่อมตน ในเวลาละหมาดของพวกเขา

และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้ผินหลังให้ จากเรื่องไร้สาระต่าง ๆ[1]

และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้บริจาคซะกาต[1]

และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้รักษา (ไว้ซึ่งความบริสุทธิ์ของ) ทวารของพวกเขา[1]

เว้นแต่แก่บรรดาภรรยาของพวกเขา หรือที่มือขวาของพวกเขาครอบครอง (คือทาสี) ในกรณีเช่นนั้นพวกเขาจะไม่ถูกตำหนิ[1]

ฉะนั้นผู้ใดแสวงหาอื่นจากนั้น ชนเหล่านั้นพวกเขาก็เป็นผู้ละเมิด

และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้เอาใจใส่ต่อสิ่งที่ได้รับมอบหมายของพวกเขา และสัญญาของพวกเขา[1]

และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้รักษาการละหมาดของพวกเขา

ชนเหล่านี้แหละพวกเขาเป็นทายาท[1]

ซึ่งพวกเขาจะได้รับมรดกสวนสวรรค์ชั้นฟิรเดาสฺ พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล[1]

และขอสาบานว่า แน่นอนเราได้สร้างมนุษย์มาจากธาตุแท้ของดิน[1]

แล้วเราทำให้เขาเป็นเชื้ออสุจิ[1] อยู่ในที่พักอันมั่นคง (คือมดลูก)

แล้วเราได้ทำให้เชื้ออสุจิกลายเป็นก้อนเลือด แล้วเราได้ทำให้ก้อนเลือดกลายเป็นก้อนเนื้อ แล้วเราได้ทำให้ก้อนเนื้อกลายเป็นกระดูก แล้วเราหุ้มกระดูกนั้นด้วยเนื้อ แล้วเราได้เป่าวิญญาณให้เขากลายเป็นอีกรูปร่างหนึ่ง ดังนั้นอัลลอฮฺทรงจำเริญยิ่ง ผู้ทรงเลิศแห่งปวงผู้สร้าง

หลังจากนั้น แท้จริงพวกเจ้าต้องตายอย่างแน่นอน

แล้วแท้จริงพวกเจ้าจะถูกให้ฟื้นคืนชีพขึ้น[1] ในวันกิยามะฮฺ

และแน่นอนยิ่งเราได้สร้างชั้นฟ้าทั้งเจ็ดไว้เบื้องบนพวกเจ้า และเรามิได้เพิกเฉย[1]ทอดทิ้งระบบการสร้าง

และเราได้หลั่งน้ำให้ลงมาจากฟากฟ้าตามปริมาณ แล้วเราได้ให้มันขังอยู่ในแผ่นดิน[1] และแท้จริงเราเป็นผู้สามารถอย่างแน่นอนที่จะให้มันเหือดหายไป[2]

และด้วยน้ำนั้นเราทำให้มันเป็นสวนหลากหลายแก่พวกเจ้า มีต้นอินทผลัมและต้นองุ่น สำหรับพวกเจ้าในสวนนั้นมีผลไม้มากมาย และส่วนหนึ่งพวกเจ้าก็บริโภคมัน[1]

และเราได้ทำให้มันเป็นต้นไม้ (ไซตูน) ที่ภูเขาซีนาย[1] ซึ่งมันได้ผลิตออกมาเป็นน้ำมันและน้ำแกง สำหรับผู้บริโภค[2]

และแท้จริงในเรื่องปศุสัตว์ (อูฐ วัว แพะ แกะ) นั้นเป็นบทเรียนสำหรับพวกเจ้า เราให้พวกเจ้าดื่มสิ่งที่อยู่ในท้องของมัน[1] (น้ำนม) และในตัวมันมีประโยชน์มากมาย[2]สำหรับพวกเจ้า และบางชนิดพวกเจ้าก็บริโภคมัน

และพวกเจ้าได้บรรทุกบนหลังมัน[1] เช่นเดียวกับใช้บรรทุกบนเรือ

และเป็นที่แน่นอนยิ่ง เราได้ส่งนูฮฺไปยังหมู่ชนของเขา[1] ดังนั้นเขาได้กล่าวว่า โอ้หมู่ชนของฉันเอ๋ย พวกท่านจงเคารพภักดีอัลลอฮฺเถิด สำหรับพวกท่านนั้นไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ดังนั้นพวกท่านจะไม่ยำเกรง (การลงโทษของพระองค์) หรือ

แล้วหัวหน้าของบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาในหมู่ชนของเขาได้กล่าวขึ้นว่า เขาผู้นี้มิใช่ใครอื่นนอกจากเป็นปุถุชนคนธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่าน เพียงแต่เขาต้องการที่จะทำตัวให้ดีเด่นเหนือพวกท่าน[1] และหากอัลลอฮฺทรงประสงค์แล้ว แน่นอนพระองค์จะทรงส่งมลาอิกะฮฺลงมา เราไม่เคยได้ยินคำพูดเช่นนี้ในสมัยบรรพบุรุษของเราแต่กาลก่อนเลย

เขามิได้เป็นอะไรนอกจากเป็นคนบ้า ดังนั้นพวกท่านจงอดทนคอยเขาสักระยะเวลาหนึ่ง

นูฮฺได้กล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยเหลือข้าพระองค์ด้วย[1] เพราะพวกเขาปฏิเสธไม่ยอมเชื่อข้าพระองค์

ดังนั้นเราจึงวะฮียฺแก่เขาให้ต่อเรือภายใต้สายตาของเราและคำสั่งของเรา และเมื่อคำบัญชาของเราได้มาถึง[1] น้ำในเตาก็จะเดือดพุ่ง[2] เจ้าจงบรรทุกทุกชนิดของสัตว์เป็นคู่ ๆ[3] และครอบครัวของเจ้าด้วย นอกจากผู้ที่คำดำรัสได้บันทึกไว้ก่อนแล้ว (ให้หายนะ) ในหมู่พวกเขา[4] (ที่ไม่ยอมศรัทธา) และเจ้าอย่าได้ขอช่วยเหลือข้าในบรรดาผู้ที่อธรรม[5] แท้จริงพวกเขาจะถูกให้จมน้ำตาย

ครั้นเมื่อเจ้า และผู้ที่อยู่ร่วมกับเจ้าได้ขึ้นไปอยู่บนเรือแล้ว ก็จงกล่าวเถิดว่า บรรดาการสรรเสริญเป็นของอัลลอฮฺ ผู้ซึ่งทรงให้เรารอดพ้นจากหมู่ชนผู้อธรรม[1]

และจงกล่าวเถิดว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์ลงจากเรือด้วยการลงที่มีความจำเริญ[1] และพระองค์เท่านั้นเป็นผู้เลิศยิ่งแห่งบรรดาผู้ให้ลงจากเรือ

แท้จริงในการนั้นย่อมเป็นสัญญาณข้อเตือนสติมากหลาย[1] และถึงแม้ว่าเราเป็นผู้ทดสอบปวงบ่าวของเรา

แล้วหลังจากพวกเขา เราได้บังเกิดชนอีกกลุ่มหนึ่ง (พวกอ๊าด)

ดังนั้นเราได้ส่งรอซูลคนหนึ่ง (ฮูด) ของพวกเขาไปยังพวกเขา โดยกล่าวว่า พวกท่านจงเคารพภักดีอัลลอฮฺเถิด สำหรับพวกท่านนั้นไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ ดังนั้นพวกท่านจะไม่ยำเกรง (การลงโทษของ) พระองค์หรือ

และหัวหน้าหมู่ชนของเขาคือบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา และปฏิเสธไม่ยอมเชื่อการมีวันปรโลก และเราได้ให้ความสำราญแก่พวกเขาในโลกนี้ กล่าวว่า เขาผู้นี้มิใช่ใครอื่น[1]นอกจากเป็นปุถุชนคนธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่าน เขากินอาหารเช่นเดียวกับที่พวกท่านกิน และเขาดื่มเช่นเดียวกับพวกท่านดื่ม[2]

และหากพวกท่านเชื่อฟังปฏิบัติตามมนุษย์ธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่าน ดังนั้นแน่นอนพวกท่านเป็นผู้ขาดทุน[1]

เขาสัญญากับพวกท่านกระนั้นหรือว่า แท้จริงเมื่อพวกท่านได้ตายไปแล้ว และพวกท่านกลายเป็นดินและกระดูกแล้ว[1] แน่นอนพวกท่านจะถูกนำให้ออกมาฟื้นขึ้นอีก

ไกลเสียจริง ไกลเสียจริง ในสิ่งที่พวกท่านถูกสัญญาไว้[1]

ไม่มีชีวิตนอกจากการดำรงชีวิตของเราในโลกนี้[1] เราจะตายไปและ (บางคนในพวก) เราก็จะมีชีวิตอยู่ และพวกเราจะไม่ถูกให้ฟื้นคืนชีพมาอีก

เขามิใช่ใครอื่น นอกจากเป็นคนธรรมดาที่กล่าวเท็จต่ออัลลอฮฺ[1] และเราไม่ยอมศรัทธาต่อเขาเป็นอันขาด

เขา (ฮูด) กล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยเหลือข้าพระองค์ด้วย[1] เพราะพวกเขาปฏิเสธไม่ยอมเชื่อข้าพระองค์

พระองค์ตรัสว่า หลังจากชั่วเวลาอีกเล็กน้อยพวกเขาจะกลายเป็นผู้เศร้าโศกเสียใจอย่างแน่นอน

ดังนั้นเสียงกัมปนาทได้ผลาญชีวิตพวกเขาอย่างยุติธรรม แล้วเราได้ทำให้พวกเขากลายเป็นเศษขยะ[1] ฉะนั้น (ความหายนะ) ความห่างไกล (จากเมตตาของอัลลอฮฺ) จึงประสบแก่หมู่ชนผู้อธรรม

แล้วหลังจากพวกเขา เราได้บังเกิดหมู่ชนอีกหลายกลุ่ม[1]

ไม่มีประชาชาติใดที่จะได้รับการลงโทษก่อนกำหนดของมัน และก็จะไม่ล่าช้ากว่ากำหนดเช่นกัน

แล้วเราได้ส่งบรรดารอซูลของเรามาอย่างต่อเนื่องกัน ทุกครั้งที่รอซูลของพวกเขาได้มายังชนชาติหนึ่ง พวกเขาก็ปฏิเสธไม่ยอมเชื่อถือเขา ดังนั้นเราจึงให้บางกลุ่มของพวกเขาติดตามอีกบางกลุ่ม (ด้วยความหายนะพินาศ) แล้วเราได้ทำให้พวกเขาเป็นเรื่องบอกเล่าต่อกันมา[1] ฉะนั้น (ความหายนะ) ความห่างไกล (จากเมตตาของอัลลอฮฺ) จึงประสบแก่บรรดาผู้ไม่ยอมศรัทธา

แล้วเราได้ส่งมูซา และพี่ชายของเขาคือฮารูน พร้อมด้วยสัญญาณทั้งหลาย[1]ของเรา และหลักฐานอันชัดแจ้ง

ไปยังฟิรเอานฺ และบุคคลชั้นหัวหน้าของเขา แต่พวกเขาก็อวดใหญ่อวดโต[1] และพวกเขาเป็นหมู่ชนที่เย่อหยิ่งจองหอง[2]

พวกเขากล่าวว่า จะให้พวกเราศรัทธาต่อบุคคลทั้งสองที่มีสภาพเช่นเดียวกับเรา และทั้ง ๆ ที่พวกพ้องของเขาทั้งสองก็เป็นทาสรับใช้เรา

ฉะนั้นพวกเขาจึงปฏิเสธไม่ยอมเชื่อฟังเขาทั้งสอง พวกเขาจึงอยู่ในหมู่ผู้ถูกทำลายจมน้ำตาย

และแท้จริงเราได้ให้คัมภีร์ (เตารอต) แก่มูซา[1] เพื่อพวกเขาจะได้อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง

และเราได้ทำให้อีซาบุตรของมัรฺยัม และแม่ของเขาเป็นสัญญาณหนึ่ง[1] (คือปาฏิหาริย์อันยิ่งใหญ่) และเราได้ให้ที่พักพิงแก่เขาทั้งสอง ณ ที่ราบสูงแห่งหนึ่ง (บัยตุลมักดิส) เป็นที่พักอย่างสะดวกสบาย และมีธารน้ำไหล

โอ้ บรรดารอซูลเอ๋ย พวกเจ้าจงบริโภคส่วนที่ดี (ฮะล้าล) และจงกระทำความดีเถิด เพราะแท้จริงข้ารอบรู้สิ่งพวกเจ้ากระทำ[1]

แท้จริงนี่คือประชาชาติของพวกเจ้า เป็นประชาชาติเดียวกัน และข้าคือพระเจ้าของพวกเจ้า ฉะนั้นพวกเจ้าจงยำเกรงต่อข้า

พวกเขาได้แตกแยกกันในเรื่องของพวกเขา[1] ระหว่างพวกเขากันเอง แต่ละฝ่ายก็พอใจในสิ่งที่ตนเองยึดถือ[2]

ดังนั้นเจ้า (มุฮัมมัด) จงปล่อยพวกเขาให้อยู่ในความงมงายของพวกเขา สักระยะเวลาหนึ่ง[1]

พวกเขาคิดหรือว่า แท้จริงสิ่งที่เราได้ให้แก่พวกเขา เช่น ทรัพย์สมบัติและลูกหลานนั้น

เราได้รีบเร่งให้ความดีต่าง ๆ แก่พวกเขากระนั้นหรือ เปล่าเลย แต่ทว่าพวกเขาไม่มีความรู้สึกหรอก[1]

แท้จริงบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้มีจิตใจยำเกรง เนื่องจากความกลัวต่อพระเจ้าของพวกเขา[1]

และบรรดาผู้ที่พวกเขาศรัทธาต่อสัญญาณต่าง ๆ[1] แห่งพระเจ้าของพวกเขา

และบรรดาผู้ที่พวกเขาไม่ตั้งภาคีต่อพระเจ้าของพวกเขา

และบรรดาผู้ที่บริจาคสิ่งที่พวกเขาได้มา[1] โดยที่จิตใจของเขาเปี่ยมได้ด้วยความหวั่นเกรงว่า แท้จริงพวกเขาต้องกลับไปหาพระเจ้าของพวกเขา

ชนเหล่านั้น พวกเขารีบเร่งในการประกอบความดีทั้งหลาย และพวกเขาเป็นผู้เหมาะสม สมควรเป็นผู้รุดหน้าไปก่อน[1]

และเรามิได้บังคับผู้ใดเว้นแต่ความสามารถของเขา[1] และ ณ ที่เรานั้นมีบันทึกที่บันทึกแต่ความจริง โดยที่พวกเขาจะไม่ถูกอยุติธรรม[2]

แต่ว่าจิตใจของพวกเขาอยู่ในปลักแห่งความงมงายจากอัลกุรอาน[1] และสำหรับพวกเขามีการงานอื่นอีกจากนั้น[2] โดยที่พวกเขาต้องปฏิบัติมัน[3]

จนกระทั่งเมื่อเราได้คร่าเอาชีวิตพวกที่อยู่ในความสุขสำราญของพวกเขาด้วยการลงโทษ[1] เมื่อนั้นพวกเขาก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

พวกเจ้าอย่าได้ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเลยในวันนี้ แท้จริงพวกเจ้าจะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเราดอก[1]

แน่นอนโองการทั้งหลายของเราถูกนำมาอ่านแก่พวกเจ้า แล้วพวกเจ้าก็หันส้นเท้าของพวกเจ้ากลับ[1]

พวกเขาหยิ่งจองหองต่ออัลกุรอาน พวกเขาจับกลุ่มสนทนากันในเวลากลางคืน[1]

พวกเขามิได้พิจารณาพระดำรัสดอกหรือ[1] หรือว่าได้มีมายังพวกเขา สิ่งที่มิได้มีมายังบรรพบุรุษของพวกเขารุ่นก่อน ๆ[2]

หรือว่าพวกเขาไม่รู้จักรอซูลของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงปฏิเสธต่อต้านเขา[1]

หรือพวกเขากล่าวหาเขาว่าเป็นบ้า มิใช่เช่นนั้นดอก เขาได้นำความจริงมาให้พวกเขาแล้ว แต่ส่วนมากของพวกเขาเป็นผู้เกลียดชังความจริง[1]

และหากว่าความจริงนั้นสอดคล้องอารมณ์ใฝ่ต่ำของพวกเขาแล้ว ชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินและสิ่งที่อยู่ในนั้นต้องเสียหายอย่างแน่นอน[1] แต่ทว่าเราได้นำข้อเตือนสติของพวกเขา (คืออัลกุรอาน) มาให้พวกเขาแล้ว แต่พวกเขาเป็นผู้หันหลังให้กับข้อเตือนสติของพวกเขา

หรือเจ้าขอค่าจ้าง (ในการเผยแพร่ศาสนา) จากพวกเขากระนั้นหรือ[1] แต่การให้ค่าจ้างของพระเจ้าของเจ้านั้นเลิศยิ่งกว่า และพระองค์เท่านั้นทรงเป็นเลิศยิ่งในหมู่ผู้ประทานปัจจัยยังชีพ[2]

และแท้จริงเจ้านั้นเป็นผู้ชักชวนพวกเขาอย่างแน่นอน ไปสู่แนวทางอันเที่ยงธรรม[1]

และแท้จริงบรรดาผู้ไม่ศรัทธาต่อวันปรโลกนั้น พวกเขาเป็นผู้หันห่างจากแนวทางอันเที่ยงธรรม

และหากเราเมตตาต่อพวกเขา และเราได้ปลดเปลื้องความทุกข์ยากออกจากพวกเขาแล้ว[1] แน่นอนพวกเขาก็ยังคงมั่วสุมอยู่ในความผยองของพวกเขาเช่นเดียวกับคนตาบอด[2]

และโดยแน่แท้เราได้ทดสอบพวกเขาด้วยการลงโทษ[1] แต่พวกเขาก็หาได้นอบน้อมต่อพระเจ้าของพวกเขาไม่ และพวกเขาก็ไม่ยอมถ่อมตน[2]

จนกระทั่งเมื่อเราเปิดประตูแห่งการลงโทษอันสาหัสแก่พวกเขา เมื่อนั้นแหละพวกเขาก็เป็นผู้ท้อถอยหมดหวังเสียแล้ว[1]

และพระองค์เป็นผู้สร้างสัมผัสการฟังและการเห็น และหัวใจเพื่อเข้าใจแก่พวกเจ้า[1] แต่เพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่พวกเจ้าขอบคุณ

และพระองค์เป็นผู้ทรงแพร่เผ่าพันธุ์ของพวกเจ้าในแผ่นดิน[1] และพวกเจ้าจะถูกรวบรวมให้กลับไปหาพระองค์[2]

และพระองค์เป็นผู้ทรงให้เป็นและทรงให้ตาย และพระองค์ทรงสิทธิในการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกลางคืนและกลางวัน[1] พวกเจ้ามิได้ใช้สติปัญญาพิจารณาดอกหรือ[2]

แต่ทว่าพวกเขาได้กล่าวเช่นเดียวกับชนชาติสมัยก่อน ๆ ได้กล่าวไว้

พวกเขาได้กล่าวว่า เมื่อเราได้ตายไปแล้ว และเราได้กลายเป็นฝุ่นดินและกระดูกป่น เราจะถูกให้ฟื้นคืนชีพอีกครั้งหนึ่งหรือ[1]

แท้จริงเราและบรรพบุรุษของเราได้ถูกสัญญามาก่อนแล้วในเรื่องนี้[1] มันมิใช่อะไรอื่นนอกจากเป็นนิยายเหลวไหล[2]สมัยก่อนเท่านั้น

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) แผ่นดินนี้ และผู้ที่อยู่ในนั้นเป็นของใคร หากพวกท่านรู้

พวกเขาจะกล่าวว่า มันเป็นของอัลลอฮฺ จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ถ้าเช่นนั้น พวกท่านจะไม่พิจารณาใคร่ครวญหรือ

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ใครเป็นเจ้าของชั้นฟ้าทั้งเจ็ด[1] และเป็นผู้สร้างบัลลังก์อันยิ่งใหญ่

พวกเขาจะกล่าวว่า มันเป็นของอัลลอฮฺ จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ถ้าเช่นนั้น พวกท่านจะไม่ยำเกรง (การลงโทษของ) พระองค์หรือ[1]

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) อำนาจอันกว้างใหญ่ไพศาลของทุกสิ่งทุกอย่างนี้อยู่ในพระหัตถ์ของผู้ใด[1] และพระองค์เป็นผู้ทรงปกป้องคุ้มครอง และจะไม่มีใครปกป้องคุ้มครองพระองค์[2] หากพวกท่านรู้

พวกเขาจะกล่าวว่ามันเป็นของอัลลอฮฺ จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ดังนั้น พวกท่านถูกหลอกลวงได้อย่างไร[1]

แต่ทว่า เราได้นำเอาสัจธรรมมาให้แก่พวกเขาแล้ว และแท้จริงพวกเขาเป็นผู้กล่าวเท็จอย่างแน่นอน[1]

อัลลอฮฺมิได้ทรงตั้งผู้ใดเป็นพระบุตร[1] และไม่มีพระเจ้าอื่นใดคู่เคียงกับพระองค์ ถ้าเช่นนั้น พระเจ้าแต่ละองค์ก็จะเอาสิ่งที่ตนสร้างไปเสียหมด[2] และแน่นอนพระเจ้าบางพระองค์ในหมู่พวกเขาก็จะมีอำนาจเหนือกว่าอีกบางองค์[3] มหาบริสุทธิ์ยิ่งแห่งอัลลอฮฺ ให้พ้นจากที่พวกเขากล่าวหา

พระผู้ทรงรอบรู้ในสิ่งพ้นญาณวิสัยและสิ่งที่มองเห็นได้[1] พระองค์ทรงสูงส่งยิ่งจากสิ่งที่พวกเขาตั้งเป็นภาคี

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ หากพระองค์จะทรงให้ข้าพระองค์ได้เห็นสิ่งที่พวกเขาถูกกล่าวเตือนสำทับไว้แล้ว

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงอย่าให้ข้าพระองค์อยู่ในหมู่พวกอธรรมเลย[1]

และแท้จริงเราเป็นผู้มีอานุภาพอย่างแน่นอน ที่จะให้เจ้าได้เห็นสิ่งที่เราได้สัญญาพวกเขาไว้[1]

เจ้าจงปราบความชั่วด้วยสิ่งที่ดียิ่ง[1] เรารู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกเขากล่าวหา[2]

และจงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระองค์ ให้พ้นจากเสียงกระซิบกระซาบของชัยฏอน[1]

และข้าพระองค์ขอความคุ้มครองต่อพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ให้พ้นจากการที่พวกมันจะนำความชั่วร้ายมาสู่ข้าพระองค์[1]

จนกระทั่งเมื่อความตายได้มาหาคนใดในพวกเขา[1] เขาก็จะกล่าวขึ้นว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์กลับไปมีชีวิตอีกครั้งหนึ่งเถิด

เพื่อข้าพระองค์จะได้กระทำความดีในสิ่งที่ข้าพระองค์ปล่อยทิ้งไว้ เปล่าเลย[1] มันเป็นเพียงถ้อยคำที่เขากล่าวมันไว้เท่านั้น และเบื้องหน้าของพวกเขานั้นมีโลกบัรซัค จนกระทั่งถึงวันที่พวกเขาจะถูกฟื้นคืนชีพขึ้นมา[2]

ดังนั้นเมื่อสังข์ได้ถูกเป่าขึ้น[1] ดังนั้นจะไม่มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติระหว่างพวกเขาในวันนั้น[2] และพวกเขาจะไม่ไต่ถามซึ่งกันและกัน

ดังนั้นผู้ใดตราชูของเขาหนัก[1] ชนเหล่านั้นพวกเขาเป็นผู้ประสบชัยชนะ[2]

และผู้ใดตราชูของเขาเบา[1] ชนเหล่านั้นคือบรรดาผู้ที่ทำให้ตัวของพวกเขาขาดทุน[2] พวกเขาจะพำนักอยู่ในนรกตลอดกาล

ไฟนรกจะเผาไหม้ใบหน้าของพวกเขา[1] และพวกเขาจะมีใบหน้าที่บูดเบี้ยวในนรกนั้น

โองการทั้งหลายของเรามิได้ถูกนำมาอ่านแก่พวกเจ้าดอกหรือ แล้วพวกเจ้าก็ปฏิเสธไม่ยอมเชื่อมัน[1]

พวกเขากล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของเรา ความชั่วช้าเลวทรามของพวกเราได้เข้ามาครอบงำพวกเรา และพวกเราเป็นหมู่ชนหลงทาง[1]

ข้าแต่พระเจ้าของเรา ขอพระองค์ทรงโปรดเอาพวกเราออกจากนรกด้วยเถิด ถ้าหากเรากลับไปทำความชั่วช้าอีก แน่นอนเราก็เป็นพวกอธรรม[1]

พระองค์ตรัสว่า พวกเจ้าจงตะเพิดไปจมอยู่ในนั้นเถิด และพวกเจ้าอย่าได้มาพูดกับข้าเลย[1]

แท้จริงมีหมู่ชนกลุ่มหนึ่งจากปวงบ่าวของเรา พวกเขากล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของเรา พวกเราได้ศรัทธาต่อพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดอภัยโทษให้แก่เรา และทรงเมตตาต่อเราด้วย และพระองค์ท่านเท่านั้นทรงเป็นผู้เมตตาที่ดียิ่ง[1]

พวกเจ้าได้ดูถูกเหยียดหยามพวกเขา จนกระทั่ง (การกระทำเช่นนั้นแก่พวกเขา) ทำให้พวกเจ้าลืมนึกถึงข้า[1] และพวกเจ้าก็หัวเราะเยาะเย้ยพวกเขา

แท้จริงข้าได้ตอบแทนรางวัลให้แก่พวกเขาแล้วในวันนี้ เพราะพวกเขาอดทน[1] แท้จริงพวกเขาเท่านั้นเป็นผู้ได้รับชัยชนะ

พระองค์ตรัสว่า พวกเจ้าพำนักอยู่ในแผ่นดินเป็นจำนวนกี่ปี

พวกเขากล่าวตอบว่า เราพำนักอยู่วันหนึ่งหรือส่วนหนึ่งของวัน ขอพระองค์โปรดถามนักคำนวณที่เชี่ยวชาญเถิด[1]

พระองค์ตรัสว่า พวกเจ้ามิได้พำนักอยู่เว้นแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากพวกเจ้ารู้

พวกเจ้าคิดว่า แท้จริงเราได้ให้พวกเจ้าบังเกิดมาโดยไร้ประโยชน์[1] และแท้จริงพวกเจ้าจะไม่กลับไปหาเรากระนั้นหรือ[2]

อัลลอฮฺผู้ทรงสูงส่ง ผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงสัจจะ[1] ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ พระเจ้าแห่งบัลลังก์อันทรงเกียรติ[2]

และผู้ใดวิงวอนขอพระเจ้าอื่นคู่เคียงกับอัลลอฮฺ โดยไม่มีหลักฐานพิสูจน์แก่เขาในการนี้ แท้จริงการคิดบัญชีของเขาอยู่ที่พระเจ้าของเขา[1] แท้จริงบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะไม่ประสบความสำเร็จ[2]

และจงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดอภัยและทรงเมตตา และพระองค์ท่านเท่านั้นทรงเป็นผู้เมตตาที่ดียิ่ง[1]