الشعراء

ฏอ ซีน มีม

เหล่านี้คือโองการทั้งหลายอันชัดแจ้ง[1]

บางทีเจ้า (มุฮัมมัด) เป็นผู้ทำลายชีวิตของเจ้า เพราะพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา[1]

หากเราประสงค์ เราจะให้มีสัญญาณหนึ่งจากฟากฟ้ามายังพวกเขา[1] แล้วคอของพวกเขาก็ยอมก้มลงต่อมัน[2]

และไม่มีข้อตักเตือนใหม่[1]อันใดจากพระผู้ทรงกรุณาปรานี เว้นแต่พวกเขาจะผินหลังให้กับมัน

แล้วแน่นอนพวกเขาได้ปฏิเสธ ดังนั้นข่าวคราวที่พวกเขาเคยเยาะเย้ยมันนั้นก็จะมายังพวกเขา[1]

พวกเขามิได้มองไปยังแผ่นดินดอกหรือว่ากี่มากน้อยแล้ว ที่เราได้ให้มันงอกเงยออกมาจากทุกชนิดที่ดีมีประโยชน์[1]

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน[1] แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้น แน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงอำนาจ[1] ผู้ทรงเมตตาเสมอ[2]

และจงรำลึก เมื่อพระเจ้าของเจ้าทรงเรียกมูซาว่า จงไปยังหมู่ชนผู้อธรรม[1]

คือหมู่ชนของฟิรเอานฺ พวกเขาไม่ยำเกรงดอกหรือ

เขา (มูซา) กล่าวว่า โอ้พระเจ้าของฉัน แท้จริงฉันกลัวว่า พวกเขาจะปฏิเสธไม่ยอมเชื่อฉัน

และหัวอกของฉันจะอึดอัด[1] และลิ้นของฉันจะไม่คล่อง[2] ดังนั้น พระองค์ทรงโปรดส่งฮารูนมาช่วยฉันด้วยเถิด[3]

และพวกเขามีข้อกล่าวหาต่อฉัน[1] ดังนั้นฉันกลัวว่าพวกเขาจะฆ่าฉัน

พระองค์ตรัสว่า ไม่ดอก ดังนั้นเจ้าทั้งสองจงไปเถิดพร้อมด้วยสัญญาณทั้งหลาย[1]ของเรา แท้จริงเราอยู่กับพวกเจ้า[2] เป็นผู้ฟัง

ดังนั้นเจ้าทั้งสองจงไปหาฟิรเอานฺ แล้วจงกล่าวว่า เราเป็นทูตของพระเจ้าแห่งสากลโลก

แล้วขอให้ส่งวงศ์วานของอิสรออีลไปพร้อมกับเราเถิด[1]

เขา (ฟิรเอานฺ) กล่าวว่า เรามิได้เลี้ยงดูเจ้าเมื่อขณะเป็นเด็กอยู่กับพวกเราดอกหรือ และเจ้าได้อยู่กับเราหลายปี[1] ในช่วงชีวิตของเจ้า

และเจ้าได้ทำการกระทำของเจ้าซึ่งเจ้าได้กระทำไปแล้ว และเจ้าเป็นผู้หนึ่งในหมู่ผู้เนรคุณ[1]

เขา (มูซา) กล่าวว่า ฉันได้กระทำมัน โดยที่ฉันไม่รู้[1]

ดังนั้น ฉันได้หนีไปจากพวกท่าน เมื่อฉันกลัวพวกท่าน แล้วพระเจ้าของฉันได้ทรงประทานหิกมะฮฺแก่ฉัน[1] และทรงแต่งตั้งฉันให้เป็นรอซูลคนหนึ่ง[2]

และนี่คือบุญคุณที่ท่านลำเลิกมันต่อฉัน โดยท่านทำให้วงศ์วานอิสรออีลเป็นทาส[1]

ฟิรเอานฺได้กล่าวว่า และใครคือพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

เขา (มูซา) กล่าวว่า พระเจ้าแห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และสิ่งที่อยู่ในระหว่างทั้งสอง[1] หากพวกท่านเป็นผู้ศรัทธาเชื่อมั่น[2]

เขาได้กล่าวแก่ผู้อยู่รอบ ๆ เขาว่า พวกท่านได้ยินไหม[1]

เขา (มูซา) กล่าวอีกว่า พระเจ้าของพวกท่าน และของบรรพบุรุษสมัยก่อน ๆ นั้นด้วย[1]

เขา (ฟิรเอานฺ) กล่าวว่า แท้จริงรอซูลของพวกท่านซึ่งได้ถูกส่งมายังพวกท่านนั้นเป็นคนบ้าอย่างแน่นอน[1]

เขา (มูซา) กล่าวว่า พระเจ้าแห่งทิศตะวันออกและทิศตะวันตก และสิ่งที่อยู่ในระหว่างทั้งสอง หากพวกท่านใช้สติปัญญาพิจารณา[1]

เขากล่าวว่า หากเจ้ายึดถือพระเจ้าอื่นจากฉัน ฉันจะให้เจ้าอยู่ในหมู่ผู้ต้องขัง

เขา (มูซา) กล่าวว่า แม้ว่าฉันจะนำสิ่งที่ชัดแจ้งมายังท่านกระนั้นหรือ[1]

เขากล่าวว่า ก็จงนำมันมาซิ หากเจ้าเป็นคนจริง[1]

ดังนั้น เขาได้โยนไม้เท้าของเขา แล้วมันคือ งูอย่างชัดแจ้ง[1]

และได้ดึงมือของเขาออกมา แล้วมันก็เป็นสีขาวแก่บรรดาผู้มองดู[1]

เขาได้กล่าวแก่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่รอบ ๆ เขาว่า แท้จริงเขาคนนี้คือนักเล่นกลอย่างช่ำชอง

เขาต้องการที่ให้พวกท่านออกจากดินแดนของพวกท่านด้วยเล่ห์กลของเขา[1] ดังนั้น พวกท่านจะชี้แนะประการใด[2]

พวกเขากล่าวว่า จงหน่วงเหนี่ยวเขาและพี่ชายของเขาไว้ก่อน และจงส่งคนไปตามหัวเมืองให้มาชุมนุมกัน[1]

เพื่อที่นักเล่นกลผู้ช่ำชองทุกคนจะได้มาหาท่าน

แล้วบรรดานักเล่นกลได้มาชุมนุมกัน ตามวันเวลาที่กำหนดไว้[1]

และได้มีประกาศแก่มหาชน พวกท่านจะไปร่วมชุมนุมด้วยไหม[1]

เพื่อพวกเราจะได้ตามบรรดานักเล่นกล หากพวกเขาเป็นผู้ชนะ

เมื่อพวกนักเล่นกลมาถึง พวกเขากล่าวแก่ฟิรเอานฺว่า พวกเราจะมีรางวัลแน่นอนหรือ ถ้าพวกเราเป็นผู้ชนะ[1]

เขากล่าวว่า ถูกแล้ว และพวกท่านขณะนั้นจะอยู่ในหมู่ผู้ใกล้ชิดอย่างแน่นอน[1]

มูซาได้กล่าวแก่พวกเขาว่า จงโยนซิ สิ่งที่พวกท่านจะต้องโยน[1]

แล้วพวกเขาก็ได้โยนเชือกหลายเส้นของพวกเขาและไม้เท้าหลายอันของพวกเขา และพวกเขากล่าวว่า ด้วยเกียรติยศของฟิรเอานฺ แท้จริงเราเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน

ครั้นแล้วมูซาก็ได้โยนไม้เท้าของเขา ณ บัดนั้นมันได้กลืนสิ่งที่พวกเขาได้ลองมันขึ้น[1]

พวกนักเล่นกลจึงก้มหัวลงกราบสุญูด[1]

พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธาต่อพระเจ้าแห่งสากลโลก

พระเจ้าของมูซา และฮารูน[1]

เขากล่าวว่า พวกท่านศรัทธาต่อเขาก่อนที่ฉันจะอนุญาตแก่พวกท่านกระนั้นหรือ แน่นอนเขาต้องเป็นหัวหน้าของพวกท่านซึ่งได้สอนการเล่นกลแก่พวกท่าน[1] แล้วพวกท่านจะรู้[2] แน่นอนฉันจะตัดมือของพวกท่านและเท้าของพวกท่านสลับข้างกัน[3] และแน่นอนฉันจะแขวนตรึงไว้ทั้งหมด[4]

พวกเขากล่าวว่า ไม่เป็นไรหรอก แท้จริงเรานั้นต้องเป็นผู้กลับไปยังพระเจ้าของเรา

แท้จริงเราปรารถนาที่จะให้พระเจ้าของเราทรงยกโทษให้แก่เรา เพราะเราเป็นกลุ่มแรกที่เป็นผู้ศรัทธา[1]

และเราได้ดลใจให้มูซาออกเดินทาง ในเวลากลางคืนพร้อมกับปวงบ่าวของข้า[1] แท้จริงพวกเจ้ากำลังถูกติดตาม

แล้วฟิรเอานฺได้ส่งคนไปตามหัวเมืองต่าง ๆ ให้มาร่วมชุมนุม

(และว่า) แท้จริงเขาเหล่านั้นเป็นหมู่ชนส่วนน้อย[1]

และแท้จริงพวกเขาทำให้เราเกิดโทสะ

และแท้จริงพวกเราทั้งหมดอยู่ในสภาพเตรียมพร้อม[1]

ดังนั้น เราได้ให้พวกเขา[1]ออกจากเรือกสวนและลำธารน้ำ

และทรัพย์สินอันมากหลาย[1] และที่พำนักอันโอ่อ่า

เช่นนั้นแหละ และเราได้ให้วงศ์วานอิสรออีลได้รับมรดกครอบครองมัน[1]

แล้วพวกเขา (ฟิรเอานฺ) ได้ติดตามพวกเขา (วงศ์วานอิสรออีล) เมื่อเวลาตะวันขึ้น[1]

ครั้นเมื่อแต่ละฝ่ายได้มองเห็นกัน พวกพ้องของมูซาได้กล่าวว่า แท้จริงเราถูกตามทันแล้ว[1]

เขา (มูซา) ได้กล่าวว่า ไม่หรอก แท้จริง พระเจ้าของฉันทรงอยู่กับฉัน[1] พระองค์จะทรงชี้แนะทางแก่ฉัน[2]

ดังนั้นเราได้ดลใจมูซาว่า จงฟาดทะเลด้วยไม้เท้าของเจ้า แล้วมันก็ได้แยกออก แต่ละข้างมีสภาพเหมือนภูเขาใหญ่[1]

และเราได้ให้พวกอื่น[1] ให้เข้ามาใกล้ ณ ที่นั้น

และเราได้ให้มูซาและผู้ที่อยู่ร่วมกับเขาทั้งหมดรอดพ้นไป[1]

และเราได้ให้พวกอื่น[1]จมน้ำตาย

แท้จริงในการนั้นเป็นสัญญาณอย่างแน่นอน[1] แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้น แน่นอน พระองค์เป็นผู้ทรงอำนาจ[1] ผู้ทรงเมตตาเสมอ[2]

และจงเล่า[1]เรื่องราวของอิบรอฮีม ให้แก่พวกเขา

ขณะที่เขากล่าวแก่บิดาของเขา และพวกพ้องของเขาว่า พวกท่านเคารพภักดีอะไร[1]

พวกเขากล่าวว่า เราเคารพภักดีรูปปั้น แล้วเราจะคงเป็นผู้ยึดมั่นต่อมันตลอดไป[1]

เขา (อิบรอฮีม) กล่าวว่า เมื่อพวกท่านวิงวอนขอ พวกมันได้ยินพวกท่านหรือ[1]

หรือมันให้คุณให้โทษแก่พวกท่านไหม[1]

พวกเขากล่าวว่า แต่เราได้พบบรรพบุรุษของเราปฏิบัติกันมาเช่นนั้น[1]

เขากล่าวว่า พวกท่านไม่เห็นดอกหรือ สิ่งที่พวกท่านเคารพภักดีอยู่

ด้วยตัวของพวกท่านเอง และบรรพบุรุษของพวกท่านแต่กาลก่อน

แท้จริงพวกเขาคือศัตรูของฉัน นอกจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

ซึ่งพระองค์ทรงสร้างฉัน แล้วพระองค์ทรงชี้แนะทางแก่ฉัน

และพระองค์ทรงประทานอาหารให้ฉัน และทรงให้น้ำดื่มแก่ฉัน[1]

และเมื่อฉันป่วย[1] ดังนั้นพระองค์ทรงให้ฉันหายป่วย

และผู้ทรงให้ฉันตาย แล้วทรงให้ฉันมีชีวิต[1]

และผู้ที่ฉันหวังว่า จะทรงอภัยแก่ฉันซึ่งความผิดพลาดในวันแห่งการตอบแทน[1]

ข้าแต่พระเจ้าของฉัน ขอพระองค์ทรงประทานความรู้ และทรงให้ฉันอยู่รวมกับหมู่คนดีทั้งหลาย

และทรงทำให้ฉันได้รับการรำลึกอย่างดี ในหมู่ชนรุ่นต่อ ๆ ไป[1]

และทรงทำให้ฉันอยู่ในหมู่ผู้รับมรดกแห่งสวนสวรรค์[1]อันร่มรื่น

และทรงประทานอภัยให้แก่บิดาของฉันด้วย แท้จริงเขาอยู่ในหมู่ผู้หลงผิด[1]

และทรงอย่าให้ฉันได้รับความอัปยศ ในวันที่พวกเขาถูกให้ฟื้นคืนชีพ[1]

วันที่ทรัพย์สมบัติและลูกหลานจะไม่อำนวยประโยชน์ได้เลย

เว้นแต่ผู้มาหาอัลลอฮฺด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ผ่องใส[1]

และสวนสวรรค์จะถูกนำให้มาใกล้แก่บรรดาผู้ยำเกรง[1]

และนรกจะถูกเผยให้เห็นแก่บรรดาผู้หลงผิดคิดชั่ว[1]

และมีเสียงกล่าวแก่พวกเขาว่า ไหนเล่าที่[1]พวกท่านเคารพภักดี

อื่นจากอัลลอฮฺ พวกมันจะช่วยเหลือพวกท่าน[1] หรือจะช่วยตัวมันเองได้ไหม

แล้วพวกมันจะถูกโยนทิ่มหัวลงในนรก พวกมันและพวกหลงผิด[1]

และไพร่พล[1]ของอิบลีสทั้งหมด

พวกเขากล่าวขณะที่พวกเขาโต้เถียงกันอยู่ในนั้น[1]

ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ แท้จริงพวกเราอยู่ในการหลงผิดอย่างชัดแจ้ง

ขณะที่พวกเราทำให้พวกเจ้าเท่าเทียมกับพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

และไม่มีผู้ใดทำให้พวกเขาหลงผิด นอกจากพวกอาชญากร[1]เท่านั้น

ดังนั้นจึงไม่มีผู้ไถ่โทษแก่เรา[1]

และไม่มีมิตรผู้รักใคร่ด้วย[1]

ฉะนั้น หากเราได้กลับไปสักครั้ง[1] เราก็จะอยู่ในหมู่ผู้ศรัทธา[2]

แท้จริงในการนี้[1] ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ส่วนมากของพวกเขา[2]ไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้น แน่นอนพระองค์คือผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

หมู่ชนของนูฮฺ ได้ปฏิเสธบรรดารอซูล[1]

ขณะที่พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือ นูฮฺ[1] ได้กล่าวแก่พวกเขาว่า โอ้พวกท่านไม่ยำเกรงบ้างหรือ[2]

แท้จริงฉันคือรอซูลผู้ซื่อสัตย์สำหรับพวกท่าน

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ และเชื่อฟังฉัน

และฉันมิได้ขอค่าตอบแทนในการนี้จากพวกท่าน ค่าตอบแทนของฉันมิได้มาจากผู้ใดนอกจากพระเจ้าแห่งสากลโลก

ดังนั้นจงยำเกรงอัลลอฮฺเถิด และจงเชื่อฟังฉัน[1]

พวกเขากล่าวว่า จะให้พวกเราศรัทธาต่อท่านกระนั้นหรือ ในเมื่อพวกต่ำต้อยเท่านั้น ที่เชื่อฟังปฏิบัติตามท่าน[1]

เขา (นูฮฺ) กล่าวว่า ฉันไม่มีความรู้อันใดเลย ในสิ่งที่พวกเขาปฏิบัติกัน[1]

การตอบแทนของพวกเขามิได้อยู่ที่ผู้ใดเลยนอกจากที่พระเจ้าของฉัน หากพวกท่านมีความรู้สึก[1]

และฉันจะไม่เป็นผู้ขับไล่บรรดาผู้ศรัทธา

ฉันมิใช่ใครอื่นนอกจากเป็นผู้ตักเตือนอันชัดแจ้ง[1]

พวกเขากล่าวว่า โอ้นูฮฺ หากท่านไม่หยุดยั้ง[1] แน่นอนท่านจะอยู่ในหมู่ผู้ถูกขว้างด้วยก้อนหิน

เขากล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของฉัน แท้จริงหมู่ชนของฉันปฏิเสธฉัน

ดังนั้นขอพระองค์ทรงตัดสินระหว่างฉันกับพวกเขาโดยยุติธรรมเถิด และทรงโปรดช่วยฉันและบรรดาผู้ศรัทธาที่อยู่ร่วมกับฉันให้รอดพ้นด้วยเถิด

ดังนั้นเราได้ช่วยเขาและผู้อยู่ร่วมกับเขา ให้อยู่ในเรือที่เต็มเปี่ยม[1]

แล้วเราได้ให้พวกที่เหลืออยู่จมน้ำตาย

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน[1] แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของพวกเจ้านั้น แน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

หมู่ชนของอ๊าดได้ปฏิเสธบรรดารอซูล[1]

ขณะที่พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือฮูดได้กล่าวแก่พวกเขาว่า โอ้พวกท่านไม่ยำเกรงบ้างหรือ[1]

แท้จริงฉันคือรอซูลผู้ซื่อสัตย์สำหรับพวกท่าน[1]

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ และเชื่อฟังฉัน

และฉันมิได้ขอค่าตอบแทนในการนี้จากพวกท่าน ค่าตอบแทนของฉันมิได้มาจากผู้ใดนอกจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

พวกท่านสร้างอนุสาวรีย์ไว้บนที่สูงทุกแห่งเพื่อโอ้อวดกระนั้นหรือ[1]

และพวกท่านสร้างคฤหาสน์เสมือนกับว่าพวกท่านจะอยู่อย่างตลอดกาลกระนั้นหรือ[1]

และเมื่อพวกท่านทำร้าย (ผู้ใด) พวกท่านกระทำอย่างทารุณโหดร้าย[1]

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ[1] และเชื่อฟังฉัน

และพวกท่านจงยำเกรงผู้ทรงประทานแก่พวกท่าน สิ่งซึ่งพวกท่านรู้ดีอยู่แล้ว[1]

พระองค์ทรงประทานแก่พวกท่านด้วยปศุสัตว์และลูกหลาน

และสวนอันหลากหลาย และลำธารหลายแห่ง[1]

แท้จริงฉันกลัวว่าพวกท่าน จะได้รับการลงโทษในวัน[1]อันยิ่งใหญ่

พวกเขากล่าวว่า มีผลเท่ากันที่เรา ท่านจะตักเตือนหรือไม่เป็นผู้ตักเตือนเราก็ตาม[1]

นี่ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเป็นเรื่องโกหกในสมัยก่อน ๆ

และพวกเราจะไม่อยู่ในหมู่ผู้ถูกลงโทษ[1]

พวกเขาได้ปฏิเสธไม่เชื่อฟังเขา ดังนั้นเราจึงทำลายล้างพวกเขา[1] แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน[2] แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้น แน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงเมตตาเสมอ

หมู่ชนของซะมูดได้ปฏิเสธบรรดารอซูล[1]

ขณะที่พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือศอและฮฺได้กล่าวแก่พวกเขา โอ้พวกท่านไม่ยำเกรงบ้างหรือ

แท้จริงฉันคือรอซูลผู้ซื่อสัตย์สำหรับพวกท่าน

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ และเชื่อฟังฉัน

และฉันมิได้ขอค่าตอบแทนในการนี้จากพวกท่าน ค่าตอบแทนของฉันมิได้มาจากผู้ใด นอกจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

พวกท่านจะถูกปล่อยให้อยู่อย่างสงบปลอดภัย ณ ที่นี้หรือ[1]

ในสวนอันหลากหลาย และลำธารหลายแห่ง

และไร่นา และต้นอินทผลัม ซึ่งกิ่งก้านของมันสุกงอม[1]

และพวกท่านสะกัดภูเขาเป็นที่อยู่อาศัยอย่างชำนาญ[1]

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ และเชื่อฟังฉัน

และอย่าเชื่อฟังคำสั่งใช้ของพวกฝ่าฝืน[1]

พวกที่บ่อนทำลายในแผ่นดิน และไม่เป็นพวกพัฒนา

พวกเขากล่าวว่า แท้จริงท่านเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้ถูกอาคม

ท่านมิใช่ใครอื่นนอกจากเป็นสามัญชนเช่นเรา[1] ดังนั้นจงนำมาสักสัญญาณหนึ่ง หากท่านเป็นหนึ่งในหมู่ผู้สัตย์จริง

เขากล่าวว่า นี่คืออูฐตัวเมีย[1] สำหรับมันดื่มน้ำวันหนึ่ง และสำหรับพวกท่านก็ดื่มน้ำวันหนึ่งที่รู้กัน

และพวกท่านอย่าก่อความทุกข์ยากแก่มัน[1] มิฉะนั้นการลงโทษในวันอันยิ่งใหญ่จะคร่าพวกท่าน[2]

แล้วพวกเขาได้ฆ่ามัน พวกเขาจึงอยู่ในสภาพเป็นผู้เศร้าโศกเสียใจ[1]

ดังนั้นการลงโทษได้คร่าพวกเขา[1] แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้น แน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ[1] ผู้ทรงเมตตาเสมอ

หมู่ชนของลูฏได้ปฏิเสธบรรดารอซูล[1]

ขณะที่พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือลูฏได้กล่าวแก่พวกเขาว่า โอ้พวกท่านไม่ยำเกรงบ้างหรือ

แท้จริงฉันคือรอซูลผู้ซื่อสัตย์สำหรับพวกท่าน

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ และเชื่อฟังฉัน

และฉันมิได้ขอค่าตอบแทนในการนี้จากพวกท่าน ค่าตอบแทนของฉันมิได้มาจากผู้ใด นอกจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

พวกท่านเข้าหาผู้ชายในหมู่ผู้คนทั้งหลายกระนั้นหรือ[1]

และพวกท่านปล่อยทิ้งสิ่งที่พระเจ้าของพวกท่านทรงบังเกิดมาสำหรับพวกท่าน คือภรรยาของพวกท่าน[1] แน่นอนพวกท่านเป็นหมู่ชนผู้ฝ่าฝืน

พวกเขากล่าวว่า โอ้ลูฏเอ๋ย หากท่านไม่หยุดยั้ง แน่นอนท่านเป็นผู้หนึ่งที่จะถูกขับไล่ให้ออกไป[1]

เขากล่าวว่า แท้จริงฉันเป็นผู้ที่เกลียดยิ่งต่อการกระทำของพวกท่าน[1]

ข้าแต่พระเจ้าของฉันขอพระองค์ทรงช่วยฉัน และบริวารของฉันให้พ้นจากที่พวกเขากระทำกัน[1]

ดังนั้นเราได้ช่วยเขา และบริวารของเขาทั้งหมดให้รอดพ้น

นอกจากหญิงแก่คนหนึ่ง[1] ซึ่งนางอยู่ในหมู่ผู้ถูกทำลาย

แล้วเราได้ทำลายพวกคนอื่น

และได้ให้ห่าฝนตกลงมาบนพวกเขา[1] ดังนั้นฝนของบรรดาผู้ถูกตักเตือนมันชั่วร้ายเสียนี่กระไร

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของสูเจ้านั้นแน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงเมตตาเสมอ[1]

ชาวป่าทึบ[1]ได้ปฏิเสธบรรดารอซูล

ขณะที่ชุอัยบฺได้กล่าวแก่พวกเขาว่า โอ้พวกท่านไม่ยำเกรงบ้างหรือ

แท้จริงฉันคือรอซูลผู้ซื่อสัตย์สำหรับพวกท่าน

ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮฺ และเชื่อฟังฉัน

และฉันมิได้ขอค่าตอบแทนในการนี้จากพวกท่าน ค่าตอบแทนของฉันมิได้มาจากผู้ใด นอกจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

จงตวงให้ครบเต็ม[1] และอย่าเป็นผู้ที่ขาดพร่อง[2]

และจงชั่งด้วยตาชั่งที่เที่ยงตรง

และอย่าให้ขาดพร่องแก่มหาชนซึ่งสิ่งต่าง ๆ ของพวกเขา[1] และอย่าก่อกวนในแผ่นดินเป็นผู้บ่อนทำลาย

และจงยำเกรงผู้ซึ่งบังเกิดพวกท่าน[1] และประชาชาติสมัยก่อน ๆ

พวกเขากล่าวว่า แท้จริงท่านเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้ถูกอาคม[1]

และท่านมิได้เป็นใครอื่นนอกจากเป็นสามัญชนเช่นเรา และเราคิดว่าท่านเป็นผู้กล่าวเท็จคนหนึ่ง[1]

ดังนั้นจงให้ส่วนต่าง ๆ จากท้องฟ้า[1]หล่นลงมาบนพวกเรา หากท่านเป็นผู้สัตย์จริงคนหนึ่ง

เขากล่าวว่า พระเจ้าของฉันทรงรอบรู้ดียิ่งในสิ่งที่พวกท่านกระทำ

พวกเขาได้ปฏิเสธไม่เชื่อเขา ดังนั้นการลงโทษแห่งวันเมฆครอบคลุมได้คร่าพวกเขา แท้จริงมันเป็นการลงโทษแห่งวันยิ่งใหญ่[1]

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณหนึ่งอย่างแน่นอน แต่ส่วนมากของพวกเขาไม่เป็นผู้ศรัทธา

และแท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้น แน่นอนพระองค์เป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงเมตตาเสมอ[1]

และแท้จริงมัน[1]เป็นการประทานลงมาของพระเจ้าแห่งสากลโลก

อัรรูหฺผู้ซื่อสัตย์[1] ได้นำมันลงมา

ยังหัวใจของเจ้า เพื่อเจ้าจักได้เป็นผู้ตักเตือนคนหนึ่ง[1]

เป็นภาษาอาหรับอันชัดแจ้ง

และแท้จริงมันมีอยู่ในคัมภีร์สมัยก่อน ๆ[1]

และมันมิได้เป็นเครื่องหมายแก่พวกเขา[1]ดอกหรือว่า บรรดาผู้มีความรู้ของวงศ์วานอิสรออีลก็รู้ดีในเรื่องนี้[2]

และหากว่าเราประทานมันลงมาแก่บางคนในหมู่ชาวต่างชาติ[1]

แล้วเขาอ่านมันแก่พวกเขา[1] พวกเขาก็จะไม่เป็นผู้ศรัทธาต่อมัน

เช่นเดียวกันเราได้ให้มันเข้าไปในหัวใจของบรรดาผู้กระทำผิด[1]

พวกเขาก็จะไม่ศรัทธามัน จนกว่าพวกเขาจะได้เห็นการลงโทษอันเจ็บปวด

แล้วมัน[1]จะมาหาพวกเขาอย่างกะทันหัน โดยที่พวกเขาไม่รู้สึกตัว[2]

พวกเขาก็จะกล่าวว่า ให้พวกเราได้รับการประวิงบ้างได้ไหม[1]

ทำไมพวกเขาจึงเร่งการลงโทษของเราอีกเล่า[1]

เจ้าไม่เห็นดอกหรือ หากเราให้พวกเขารื่นเริงต่อไปอีกเป็นปี ๆ[1]

แล้วสิ่งที่พวกเขาถูกสัญญาไว้[1]ก็ได้เกิดขึ้นแก่พวกเขา

สิ่งที่พวกเขาได้ถูกให้รื่นเริงนั้น จะไม่อำนวยประโยชน์อันใดให้แก่พวกเขา[1]

และเรามิได้ทำลายชาวเมืองใด เว้นแต่ได้มีผู้ตักเตือนแก่มัน[1]แล้ว

เพื่อเป็นข้อตักเตือน[1] และเรามิได้เป็นผู้อธรรม[2]

และพวกมารชัยฏอนมิได้นำมันลงมา[1]

และไม่เป็นการเหมาะสมแก่พวกมัน และพวกมันก็ไม่สามารถด้วย

แท้จริงพวกมันเป็นผู้กีดกัน[1] อย่างแน่นอนจากการฟัง

ดังนั้นเจ้าอย่าได้วิงวอนพระเจ้าอื่นใดคู่เคียงกับอัลลอฮฺ มิฉะนั้นเจ้าจะเป็นหนึ่งในหมู่ผู้ถูกทำโทษ[1]

จงตักเตือนวงศาคณาญาติของเจ้าที่ใกล้ชิด[1]

และจงลดปีก[1]ของเจ้าแก่บรรดาผู้ศรัทธาที่ปฏิบัติตามเจ้า

หากพวกเขาฝ่าฝืนเจ้า[1] ก็จงกล่าวเถิด แท้จริงฉันขอปลีกตัวให้พ้นจากสิ่งที่พวกท่านปฏิบัติกันอยู่

และจงมอบหมายต่อพระผู้ทรงเดชานุภาพผู้ทรงเมตตาเสมอ[1]

ผู้ทรงเห็นเจ้า ขณะที่เจ้ายืนอยู่[1]

และการเคลื่อนไหวของเจ้าในหมู่ผู้สุญูด[1]

แท้จริงพระองค์คือผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้เสมอ

ฉันจะบอกแก่พวกท่านไหมว่า พวกมารชัยฏอนลงมาบนผู้ใด[1]

พวกมันลงมาบนทุกคนที่เป็นผู้โกหก ผู้ทำบาปมาก[1]

พวกมันจะเงี่ยหูฟัง และส่วนมากพวกมันเป็นผู้โกหก[1]

และพวกกวีนั้น พวกหลงผิดจะปฏิบัติตามพวกเขา[1]

เจ้าไม่เห็นดอกหรือว่า แท้จริงพวกเขานั้นเร่ร่อนไปในทุกหนแห่ง[1]

และแท้จริงพวกเขานั้นพูดในสิ่งที่พวกเขาไม่กระทำ[1]

นอกจากบรรดาผู้ศรัทธาและปฏิบัติความดีทั้งหลาย และรำลึกถึงอัลลอฮฺอย่างมาก[1] และตอบโต้ป้องกันหลังจากที่พวกเขาถูกข่มเหง[2] และบรรดาผู้อธรรมจะได้รู้ว่า ทางกลับอันใดที่พวกเขาจะกลับคืนสู่[3]