العنكبوت

อะลิฟ ลาม มีม

มนุษย์คิดหรือว่าพวกเขาจะถูกทอดทิ้งเพียงแต่พวกเขากล่าวว่า เราศรัทธา และพวกเขาจะไม่ถูกทดสอบกระนั้นหรือ[1]

และโดยแน่นอน เราได้ทดสอบบรรดาก่อนหน้าพวกเขา[1]แล้ว ดังนั้นอัลลอฮฺจะทรงจำแนกให้รู้แจ้งถึงบรรดาผู้สัตย์จริง[2] และจะทรงจำแนกให้รู้แจ้งถึงบรรดาผู้กล่าวเท็จ

หรือบรรดาผู้กระทำความชั่วทั้งหลายคิดว่าพวกเขาจะรอดพ้นไปจากเรา ชั่วช้าแท้ ๆ สิ่งที่พวกเขาตัดสินกัน

ผู้ใดหวังที่จะพบอัลลอฮฺ ดังนั้นแท้จริงกำหนดของอัลลอฮฺย่อมมาถึงแน่นอน[1] และพระองค์เป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้

และผู้ใดต่อสู้ดิ้นรน แท้จริงเขาย่อมต่อสู้ดิ้นรนเพื่อตัวของเขาเอง[1] แท้จริงอัลลอฮฺนั้น แน่นอน ทรงมั่งมีเหนือประชาชาติทั้งหลาย[2]

และบรรดาผู้ศรัทธาและกระทำความดีทั้งหลายนั้น แน่นอนเราจะลบล้างความชั่วทั้งหลายของพวกเขาไปจากพวกเขา[1] และแน่นอนเราจะตอบแทนพวกเขาสิ่งที่ดียิ่ง ซึ่งพวกเขาได้กระทำไว้[2]

และเราได้สั่งเสียมนุษย์ให้ทำดีต่อบิดามารดาของเขา[1] และถ้าทั้งสองบังคับเจ้าเพื่อให้ตั้งภาคีในสิ่งที่เจ้าไม่มีความรู้ เจ้าก็อย่าปฏิบัติตามเขาทั้งสอง[2] ยังข้าคือการกลับของพวกเจ้า ดังนั้นข้าจะแจ้งแก่พวกเจ้าในสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำไว้[3]

และบรรดาผู้ศรัทธา และกระทำความดีนั้น แน่นอนเราจะให้พวกเขาเข้าอยู่ในหมู่คนดีทั้งหลาย[1]

และในหมู่มนุษย์นั้นมีผู้กล่าวว่า เราศรัทธาต่ออัลลอฮฺ ครั้นเมื่อเขาถูกทำร้ายในทางของอัลลอฮฺ เขาก็ถือเอาการทดสอบของมนุษย์ประหนึ่งการลงโทษของอัลลอฮฺ[1] และเมื่อการช่วยเหลือจากพระเจ้าของเจ้ามาถึง แน่นอนพวกเขาจะกล่าวว่า แท้จริงเราจะร่วมกับพวกท่าน[2] และมิใช่อัลลอฮฺเป็นผู้ทรงรู้ดียิ่งในสิ่งที่มีอยู่ในหัวอกของประชาชาติทั้งหลายดอกหรือ[3]

และแน่นอน อัลลอฮฺทรงรู้ดียิ่งถึงบรรดาผู้ศรัทธา และแน่นอน พระองค์ทรงรู้ดียิ่งถึงพวกมุนาฟิกีน

และบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาได้กล่าวแก่บรรดาผู้ศรัทธาว่า จงปฏิบัติตามแนวทางของเราและเราจะแบกรับความผิดของพวกท่าน[1] และพวกเขามิได้แบกรับความผิดของเขาเหล่านั้นแต่อย่างใด[2] แท้จริงพวกเขาเป็นผู้กล่าวเท็จอย่างแน่นอน

และแน่นอน พวกเขาจะแบกรับความผิดของพวกเขาและความผิดอื่น ๆ[1] ร่วมกับความผิดของพวกเขา และแน่นอนพวกเขาจะถูกสอบสวนในวันกิยามะฮฺในสิ่งที่พวกเขาได้กุขึ้น[2]

และโดยแน่นอนเราได้ส่งนูฮฺไปยังหมู่ชนของเขา และเขาได้อยู่ร่วมกับพวกเขาหนึ่งพันปีเว้นห้าสิบปี (950 ปี)[1] ดังนั้น อุทกภัยได้คร่าพวกเขาขณะที่พวกเขาเป็นผู้อธรรม[2]

ดังนั้นเราได้ช่วยเขาและพวกพ้องในเรือ[1]ให้รอดพ้น และเราได้ทำให้มันเป็นสัญญาณหนึ่งแก่ประชาชาติ[2]

และ (จงรำลึกถึง) อิบรอฮีม เมื่อเขากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า จงเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺและจงยำเกรงต่อพระองค์[1] นั่นแหละเป็นการดีกว่าสำหรับพวกท่าน หากพวกท่านรู้

แท้จริงพวกท่านบูชารูปปั้น[1]อื่นจากอัลลอฮฺ และพวกท่านกุการมุสาขึ้น แท้จริงบรรดาสิ่งที่พวกท่านบูชาอื่นจากอัลลอฮฺนั้นมันไม่มีอำนาจที่จะให้เครื่องยังชีพแก่พวกท่าน ดังนั้นจงขอเครื่องยังชีพจากอัลลอฮฺเถิด[2] และจงเคารพภักดีพระองค์ และจงขอบคุณต่อพระองค์[3] ยังพระองค์เท่านั้นพวกท่านจะถูกนำกลับไป

และหากพวกท่านปฏิเสธ แน่นอนประชาชาติทั้งหลายก่อนพวกท่านก็ได้ปฏิเสธมาแล้ว[1] หน้าที่ของรอซูลนั้นมิใช่อะไรอื่น นอกจากการเผยแพร่อันชัดแจ้ง[2]

และพวกเขามิเห็นดอกหรือว่าอัลลอฮฺทรงเริ่มการบังเกิดอย่างไร[1] แล้วทรงให้เขากลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีก[2] แท้จริงนั่นเป็นการง่ายแก่อัลลอฮฺ

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) จงท่องเที่ยวไปตามแผ่นดินแล้วพิจารณาดูว่าพระองค์ทรงให้บังเกิดอย่างไร[1] แล้วอัลลอฮฺทรงให้ฟื้นคืนชีพในปรโลก แท้จริงอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงอานุภาพเหนือทุกสิ่ง

พระองค์ทรงลงโทษผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และทรงเมตตาผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์[1] และยังพระองค์เท่านั้นพวกท่านจะถูกนำกลับไป

และพวกท่านไม่สามารถจะรอดพ้น[1]ไปได้ทั้งในแผ่นดินและในฟากฟ้า และอื่นจากอัลลอฮฺ สำหรับพวกท่านไม่มีผู้คุ้มครอง และไม่มีผู้ช่วยเหลือ[2]

และบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาโองการทั้งหลายของอัลลอฮฺ และการพบพระองค์[1] ชนเหล่านั้น พวกเขาท้อแท้ต่อความเมตตาของข้า[2] และชนเหล่านั้น สำหรับพวกเขาคือการลงโทษอันเจ็บปวด

ดังนั้น คำตอบของหมู่ชนของเขามิใช่อื่นใดนอกจากกล่าวว่า จงฆ่าเขาหรือจงเผาเขาเสีย[1] แต่อัลลอฮฺได้ทรงช่วยเขาให้พ้นจากไฟ[2] แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นสัญญาณมากหลายสำหรับหมู่ชนผู้ศรัทธา[3]

และเขา (อิบรอฮีม) กล่าวว่า แท้จริงพวกท่านได้ยึดเอารูปปั้นต่าง ๆ อื่นจากอัลลอฮฺ เพื่อให้เป็นที่รักใคร่ระหว่างพวกท่านในชีวิตแห่งโลกนี้[1] แล้วในวันกิยามะฮฺ บางคนในหมู่พวกท่านก็จะปฏิเสธอีกบางคน และบางคนในหมู่พวกท่านก็จะแช่งด่าอีกบางคน[2] และที่พำนักของพวกท่านคือไฟ และสำหรับพวกท่านจะไม่มีผู้ช่วยเหลือ

ดังนั้นลูฏ[1]ได้ศรัทธาต่อเขา และเขา (อิบรอฮีม) กล่าวว่า แท้จริงฉันอพยพไปหาพระเจ้าของฉัน[2] แท้จริงพระองค์คือผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงปรีชาญาณ

และเราได้ให้อิสฮากและยะอฺกูบแก่เขา และเราได้ให้การเป็นนบีและคัมภีร์แก่ลูกหลานของเขา[1] และเราได้ให้แก่เขาซึ่งรางวัลของเขาในโลกนี้[2] และแท้จริงเขาในปรโลกจะอยู่ในหมู่คนดี

และ (จงรำลึกถึง) ลูฏ เมื่อเขากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า แท้จริงพวกท่านได้กระทำการลามกซึ่งไม่มีผู้ใดในหมู่มวลชนกระทำมาก่อนพวกท่านเลย

แท้จริงพวกท่านสมสู่พวกผู้ชาย[1] และปล้นบนทางหลวงกระนั้นหรือ และกระทำอนาจารในที่ชุมนุมของพวกท่าน[2] แต่คำตอบของหมู่ชนของเขามิใช่อื่นใดนอกจากกล่าวว่า จงนำการลงโทษของอัลลอฮฺมาให้แก่พวกเราซิ หากท่านอยู่ในหมู่ผู้สัตย์จริง[3]

เขา (ลูฏ) กล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยข้าพระองค์ให้อยู่เหนือหมู่ชนผู้บ่อนทำลายด้วยเถิด[1]

และครั้นเมื่อทูตของเรา (มลาอิกะฮฺ) ได้มาหาอิบรอฮีมพร้อมด้วยข่าวดี[1] พวกเขากล่าวว่า แท้จริงเราเป็นผู้ทำลายชาวเมืองนี้ เพราะว่าชาวเมืองของมันเป็นผู้อธรรม[2]

เขา (อิบรอฮีม) กล่าวว่า แท้จริงในเมืองนั้นมีลูฏอยู่ด้วย[1] พวกเขากล่าวว่า เรารู้ดีว่ามีใครอยู่ในนั้น แน่นอนเราจะช่วยเขาและบริวารของเขาให้รอดพ้น เว้นแต่ภริยาของเขาเพราะนางอยู่ในหมู่ผู้ถูกทำลาย

และเมื่อทูตของเรา (มลาอิกะฮฺ) ได้มาหาลูฏ[1] เขาเป็นทุกข์เพราะพวกเขา และกลัวที่จะให้ความคุ้มครองไม่ได้[2] ดังนั้น (มลาอิกะฮฺ) จึงกล่าวว่า อย่ากลัวและเศร้าโศกเสียใจ[3] แท้จริงเราเป็นผู้ช่วยเหลือท่านและบริวารของท่าน เว้นแต่ภริยาของท่าน เพราะนางอยู่ในหมู่ผู้ถูกทำลาย

แท้จริงเราเป็นผู้นำการลงโทษจากฟากฟ้าสู่ชาวเมืองนี้ เนื่องจากพวกเขาฝ่าฝืน

และโดยแน่นอน เราได้ทิ้งสัญญาณอันชัดแจ้งของเมืองนี้[1]ไว้ สำหรับหมู่ชนผู้มีปัญญาพิจารณา

และยัง (หมู่ชน) มัดยัน (เราได้ส่ง) พี่น้องของพวกเขาคือ (ชุอัยบฺ) เขากล่าวขึ้นว่า โอ้หมู่ชนของฉันเอ๋ย จงเคารพสักการะอัลลอฮฺเถิด และจงกลัวต่อวันสุดท้าย[1] และอย่ามุ่งทำความเสียหายในแผ่นดิน[2]โดยเป็นผู้บ่อนทำลาย

แต่พวกเขาได้ปฏิเสธเขา[1] ดังนั้นแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงได้คร่าพวกเขา[2] แล้วพวกเขาได้ประสบความหายนะนอนพังพาบตายในบ้านของพวกเขา

และอ๊าดและซะมูด[1] และได้เป็นที่ประจักษ์แก่พวกเจ้าแล้วจากที่พำนักของพวกเขา[2] และมารชัยฏอนได้ทำให้การงานของพวกเขาเป็นที่เพริศแพร้วแก่พวกเขา[3] แล้วมันได้หันเหพวกเขาออกจากแนวทางโดยที่พวกเขาเป็นผู้มีสติปัญญาพิจารณา[4]

และ (เราได้ทำลาย) กอรูน และฟิรเอานฺและฮามาน[1] และโดยแน่นอน มูซาได้มายังพวกเขาพร้อมด้วยหลักฐานอันชัดแจ้ง แต่พวกเขาหยิ่งผยองในแผ่นดิน[2] และพวกเขาก็หาได้รอดพ้นไปจากเราไม่

และแต่ละคนเราได้ลงโทษด้วยความผิดของเขา[1] เช่น บางคนในหมู่พวกเขาเราได้ส่งลมพายุร้ายทำลายเขา[2] และบางคนในหมู่พวกเขา เราได้ลงโทษเขาด้วยเสียงกัมปนาท[3] และบางคนในหมู่พวกเขา เราได้ให้แผ่นดินสูบเขา[4] และบางคนในหมู่พวกเขา เราได้ให้เขาจมน้ำตาย[5] และอัลลอฮฺมิได้ทรงอธรรมแก่พวกเขา[6] แต่พวกเขาต่างหากที่อธรรมต่อพวกเขาเอง

อุปมาบรรดาผู้ที่ยึดเอาอื่นจากอัลลอฮฺเป็นผู้คุ้มครอง ดั่งแมงมุมที่ชักใยทำรัง[1] และแท้จริงรังที่บอบบางที่สุดคือรังของแมงมุม หากพวกเขารู้

แท้จริงอัลลอฮฺทรงรอบรู้สิ่งใด ๆ ที่พวกเขาวิงวอนขออื่นจากพระองค์[1] และพระองค์เป็นผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงปรีชาญาณ

และเหล่านี้คืออุปมาทั้งหลายที่เราได้เปรียบเทียบมันสำหรับปวงมนุษย์[1] แต่ไม่มีผู้ใดตระหนักมันหรอก นอกจากผู้มีความรู้[2]

อัลลอฮฺทรงสร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินด้วยความจริงที่แน่นอน[1] แท้จริงในการนี้แน่นอนย่อมเป็นสัญญาณแก่บรรดาผู้ศรัทธา[2]

เจ้าจงอ่านสิ่งที่ถูกวะฮียฺแก่เจ้าจากคัมภีร์[1] และจงดำรงการละหมาด (เพราะ) แท้จริงการละหมาด[2]นั้นจะยับยั้งการทำลามกและความชั่ว และการรำลึกถึงอัลลอฮฺนั้น[3]ยิ่งใหญ่มาก และอัลลอฮฺทรงรอบรู้สิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

และพวกเจ้าอย่าโต้เถียงกับพวกอะฮฺลุลกิตาบ เว้นแต่ด้วยวิธีที่ดีกว่า[1] นอกจากบรรดาผู้อธรรมในหมู่พวกเขา[2] และพวกเจ้าจงกล่าวว่า เราศรัทธาในสิ่งที่ถูกประทานแก่เรา และสิ่งที่ได้ถูกประทานแก่พวกเจ้า[3] และพระเจ้าของเราและพระเจ้าของพวกเจ้าเป็นเอกะ[4] และเราเป็นผู้นอบน้อมต่อพระองค์

และเช่นนั้นแหละ เราได้ประทานคัมภีร์แก่เจ้า ดังนั้นบรรดาผู้ที่เราได้ประทานคัมภีร์แก่พวกเขา พวกเขาก็ศรัทธาต่อมัน[1] (อัลกุรอาน) และในหมู่เขาเหล่านั้นมีผู้ศรัทธาต่อมัน และไม่มีผู้ใดปฏิเสธโองการทั้งหลายของเรา นอกจากผู้ปฏิเสธศรัทธา

และก่อนหน้านั้นเจ้ามิได้อ่านคัมภีร์ใด ๆ และเจ้ามิได้เขียนมันด้วยมือขวาของเจ้า[1] มิฉะนั้นแล้ว พวกกล่าวความเท็จจะสงสัยอย่างแน่นอน[2]

มิใช่เช่นนั้นดอก มันคือโองการทั้งหลายอันแจ้งชัดอยู่ในหัวอกของบรรดาผู้ได้รับความรู้[1] และไม่มีผู้ใดปฏิเสธโองการทั้งหลายของเรานอกจากพวกอธรรม

และพวกเขากล่าวว่า ทำไมสัญญาณต่าง ๆ[1] จากพระเจ้าของเขาจึงมิถูกประทานมายังเขา จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) แท้จริงสัญญาณเหล่านั้นอยู่ที่อัลลอฮฺ[2] และฉันเป็นผู้ตักเตือนอันกระจ่างแจ้งเท่านั้น[3]

มิเพียงพอแก่พวกเขาดอกหรือ ที่เราได้ประทานคัมภีร์ให้แก่เจ้าซึ่งได้ถูกอ่านให้แก่พวกเขาฟัง[1] แท้จริงในการนั้นแน่นอนย่อมเป็นความเมตตาและเป็นการตักเตือนแก่หมู่ชนผู้ศรัทธา[2]

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) พอเพียงแล้วที่อัลลอฮฺทรงเป็นพยานระหว่างฉันและพวกท่าน[1] พระองค์ทรงรอบรู้สิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และบรรดาผู้เชื่อในความเท็จและปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮฺ ชนเหล่านั้นแหละ พวกเขาเป็นผู้ขาดทุน

และพวกเขาเร่งเร้าเจ้าในเรื่องการลงโทษ[1] และหากมิใช่เวลาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว การลงโทษก็จะเกิดขึ้นแก่พวกเขาอย่างแน่นอน[2] และมันจะเกิดขึ้นแก่พวกเขาโดยฉับพลันอย่างแน่นอน โดยที่พวกเขาไม่รู้สึกตัว

พวกเขาเร่งเร้าเจ้าในเรื่องการลงโทษ และแท้จริงนรกญะฮันนัมนั้นเป็นที่สกัดล้อมพวกปฏิเสธศรัทธาไว้อย่างแน่นอน[1]

วันซึ่งการลงโทษจะครอบคลุมพวกเขาจากข้างบนพวกเขาและจากใต้เท้าของพวกเขา[1] และพระองค์จะตรัสว่า พวกเจ้าจงลิ้มรสสิ่งที่พวกเจ้าได้ก่อกรรมกระทำไว้[2]

โอ้ปวงบ่าวของข้า บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย แท้จริงแผ่นดินของข้านั้นกว้างใหญ่ไพศาล ดังนั้นเฉพาะข้าเท่านั้นพวกเจ้าจงเคารพภักดี[1]

ทุก ๆ ชีวิตเป็นผู้ลิ้มรสความตาย[1] แล้วพวกเจ้าจะถูกนำกลับยังเรา

และบรรดาผู้ศรัทธาและกระทำความดีทั้งหลาย แน่นอนเราจะให้พวกเขาพำนักอยู่ในห้องพิเศษแห่งสวนสวรรค์[1] ณ เบื้องล่างมันมีลำน้ำหลายสายไหลผ่าน พวกเขาเป็นผู้พำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล รางวัลของผู้กระทำความดีช่างประเสริฐแท้ ๆ

บรรดาผู้อดทนขันติ[1] และพวกเขามอบหมายไว้วางใจแด่พระเจ้าของพวกเขา

และสัตว์ตั้งกี่ชนิดที่มันมิสามารถแสวงหาเครื่องยังชีพของมัน อัลลอฮฺทรงประทานเครื่องยังชีพแก่พวกมันและแก่พวกเจ้า[1] และพระองค์เป็นผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้

และถ้าเจ้าถามพวกเขา ใครเป็นผู้สร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และเป็นผู้ทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เป็นประโยชน์ แน่นอนพวกเขาจะกล่าวว่าอัลลอฮฺ แล้วทำไมเล่าพวกเขาจึงหันเหออกไปทางอื่น[1]

อัลลอฮฺทรงให้เครื่องยังชีพกว้างขวางแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์จากปวงบ่าวของพระองค์ และทรงให้คับแคบแก่เขา[1] แท้จริงอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงรอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

และถ้าเจ้าถามพวกเขาว่า ใครเล่าทรงหลั่งน้ำลงมาจากฟากฟ้าแล้วทรงให้แผ่นดินมีชีวิตชีวาหลังจากความแห้งแล้งของมัน แน่นอนพวกเขาจะกล่าวว่า อัลลอฮฺ จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) บรรดาการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮฺ แต่ว่าส่วนมากพวกเขาไม่ใช้สติปัญญาใคร่ครวญ[1]

และการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้มิใช่อื่นใด เว้นแต่เป็นการละเล่นและการสนุกสนานร่าเริง[1] และแท้จริงสถานที่ในปรโลกนั้น แน่นอนมันคือชีวิตที่แท้จริง หากพวกเขาได้รู้[2]

ดังนั้นเมื่อพวกเขาขึ้นขี่เรือ พวกเขาวิงวอนต่ออัลลอฮฺ เป็นผู้บริสุทธิ์ใจในการขอพรต่อพระองค์ ครั้นเมื่อพระองค์ทรงช่วยพวกเขาให้ขึ้นบก แล้วพวกเขาก็ตั้งภาคีต่อพระองค์[1]

เพื่อพวกเขาจะเนรคุณต่อสิ่งที่เราได้ประทานแก่พวกเขา และเพื่อพวกเขาจะได้หลงระเริง แล้วพวกเขาก็จะได้รู้[1]

พวกเขาไม่เห็นดอกหรือว่า เราได้ทำเขตหวงห้ามให้เป็นที่ปลอดภัย ขณะที่ประชาชนรอบ ๆ พวกเขาถูกฆ่า ถูกลักพาตัวไป แล้วพวกเขายังจะศรัทธาต่อความเท็จ และพวกเขายังจะเนรคุณต่อความโปรดปรานของอัลลอฮฺอีกหรือ[1]

และใครเล่าจะอธรรมยิ่งกว่าผู้กุความเท็จให้แก่อัลลอฮฺ หรือปฏิเสธสัจธรรมเมื่อมันได้มายังเขา[1] ที่พำนักในนรกญะฮันนัมมิใช่สำหรับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาดอกหรือ

และบรรดาผู้ต่อสู้ดิ้นรนในทางของเรา แน่นอนเราจะชี้แนะแนวทางที่ถูกต้องแก่พวกเขาสู่ทางของเรา[1] และแท้จริงอัลลอฮฺทรงอยู่ร่วมกับผู้กระทำความดีทั้งหลาย[2]