الصافات

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้เข้าแถวตามลำดับ

และ (มลาอิกะฮฺ) ผู้ควบคุมอย่างรัดกุม

และ (มลาอิกะฮฺ) ผู้อ่านข้อตักเตือน[1]

แท้จริงพระเจ้าของพวกเจ้านั้นทรงเอกะอย่างแน่นอน

พระเจ้าแห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน และสิ่งที่อยู่ในระหว่างทั้งสอง และพระเจ้าแห่งทิศทางตะวันออก[1]

แท้จริง เราได้ประดับท้องฟ้าแห่งโลกดุนยาอย่างสวยงามด้วยดวงดาวทั้งหลาย

และเพื่อป้องกันจากชัยฏอนมารร้ายทุกตัวที่ดื้อรั้นพยศ[1]

พวกมันจะไม่สามารถรับฟัง (จากมลาอิกะฮฺผู้อยู่) ในชั้นฟ้าชั้นสูงได้ และพวกมันจะถูกขว้างจากทุก ๆ ด้าน[1]

ถูกขับไล่ไสส่งออกมา และสำหรับพวกมันนั้นจะได้รับการลงโทษอย่างต่อเนื่อง[1]

เว้นแต่ตัวใดที่มันฉกฉวยเอาไปได้แม้แต่ครั้งเดียว ก็จะมีเปลวเพลิงอันโชติช่วงไล่ติดตามมันไป[1]

เจ้าจงถามพวกเขา (บรรดาผู้ปฏิเสธการฟื้นคืนชีพ) ซิว่า พวกเขามีความแข็งแกร่งยิ่งในสิ่งที่ถูกสร้างมากระนั้นหรือ? หรือว่าสิ่งที่เราได้สร้างมันมา (แข็งแกร่งยิ่งกว่า) แท้จริงเราได้สร้างพวกเขามาจากดินเหนียว[1]

แต่เจ้าคงแปลกใจ ขณะที่พวกเขาเยาะเย้ย[1]

และเมื่อพวกเขาถูกเตือนให้รำลึก พวกเขาก็จะไม่ยอมรับข้อตักเตือน[1]

และเมื่อพวกเขามองเห็นสิ่งปาฏิหาริย์ พวกเขาก็ชักชวนกันเยาะเย้ย

และพวกเขากล่าวว่า นี่มิใช่อื่นใดเลย นอกจากเล่ห์กลอย่างชัดแจ้ง[1]

เมื่อเราตายไปแล้ว และเราได้กลายเป็นดินผงและกระดูก เราจะถูกให้ฟื้นคืนชีพอีกแน่ละหรือ?

แล้วบรรพบุรุษของพวกเรารุ่นก่อน ๆ นั้นด้วยหรือ?[1]

จงกล่าวเถิดมุฮัมมัด ใช่แล้ว และพวกเจ้าจะเป็นผู้อับอายขายหน้าอีกด้วย[1]

ความจริงมันเป็นเพียงเสียงแผดตะโกนก้องเพียงครั้งเดียว แล้วพวกเขาจะจ้องมอง[1]

แล้วพวกเขาก็กล่าวว่า โอ้ความหายนะแก่เรา นี่คือวันแห่งการตอบแทน

(มลาอิกะฮฺจะตอบว่า) นี่คือวันแห่งการชี้ขาดตัดสิน ซึ่งพวกท่านเคยปฏิเสธมัน[1]

จงรวบรวมบรรดาผู้อธรรม และบรรดาสหายของพวกเขา และสิ่งที่พวกเขาเคารพสักการะ

อื่นจากอัลลอฮฺ แล้วจงแนะนำทางแก่พวกเขาไปสู่ทางแห่งนรก

และจงยับยั้งพวกเขาไว้ เพราะพวกเขาจะต้องถูกสอบสวน[1]

(จะมีเสียงถามขึ้นว่า) เกิดอะไรขึ้นแก่พวกเจ้า ทำไมจึงไม่ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

แต่ว่าพวกเขาในวันนั้น เป็นผู้ยอมจำนนโดยสิ้นเชิง[1]

และบางคนในหมู่พวกเขาจะหันมาหากัน ไต่ถามซึ่งกันและกัน

พวกเขากล่าวว่า แท้จริงพวกท่านเคยเข้ามาหาเราทางด้านขวา

พวกเขา (หัวหน้า) กล่าวว่า เปล่าดอก! พวกท่านต่างหากที่ไม่ยอมศรัทธา

และเราไม่มีอำนาจใด ๆ เหนือพวกท่าน แต่ว่าพวกท่านเป็นหมู่ชนที่ดื้อรั้นต่างหาก[1]

ดังนั้น พระดำรัสของพระเจ้าของเราจึงคู่ควรแก่เราแล้ว แท้จริงเรานั้นเป็นผู้ต้องลิ้มรสอย่างแน่นอน

เราได้แนะนำพวกท่านให้หลงผิด ทั้ง ๆ ที่ความจริงพวกเราก็หลงผิดอยู่แล้ว

แท้จริง พวกเขาในวันนั้นย่อมมีส่วนแบ่งร่วมกันในการได้รับโทษ[1]

แท้จริงเช่นนั้นแหละ เราได้ปฏิบัติต่อบรรดาผู้มีความผิด

เพราะว่าพวกเขาเหล่านั้นเมื่อได้มีการกล่าวแก่พวกเขาว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮฺ พวกเขาก็หยิ่งผยอง

และพวกเขาจะกล่าวว่า จะให้เราทอดทิ้งพระเจ้าต่าง ๆ ของพวกเราเพื่อนักกวีบ้าคนหนึ่งกระนั้นหรือ?[1]

เปล่าดอก! เขา (มุฮัมมัด) ได้นำสัจธรรมมา และเพื่อยืนยันบรรดารอซูลต่างหาก

แท้จริง พวกเจ้าจะต้องลิ้มรสการลงโทษอันเจ็บปวดอย่างแน่นอน

และพวกเจ้าจะไม่ได้รับการตอบแทนอื่นใด นอกจากสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำเอาไว้[1]

เว้นแต่ปวงบ่าวของอัลลอฮฺผู้ซื่อสัตย์

ชนเหล่านั้น สำหรับพวกเขาจะได้รับปัจจัยยังชีพที่แน่นอน

ผลไม้หลากชนิด และพวกเขาก็ได้รับเกียรติ[1]

ในสวนสวรรค์หลากหลายอันรื่นรมย์

อยู่บนเตียง หันหน้าเข้าหากัน[1]

คนรับใช้จะวนเวียนรอบตัวพวกเขา พร้อมด้วยแก้ว (เหล้า) ที่มาจากลำธาร

(เหล้านั้น) ขาวบริสุทธิ์ ยังความโอชะแก่บรรดาผู้ดื่ม[1]

ในนั้นจะไม่ทำให้ปวดมึนศีรษะ และพวกเขาก็จะไม่มึนเมาจากมัน[1]

และ ณ ที่พวกเขานั้นมีบรรดาหญิงบริสุทธิ์ ผู้ลดสายตาลงต่ำ มีดวงตาโตสวย

เสมือนหนึ่งพวกนางเป็นไข่ถูกหุ้มเปลือกเอาไว้[1]

แล้ว (ชาวสวรรค์เหล่านั้น) บางคนในหมู่พวกเขาจะเข้ามาหากัน ไต่ถาม (ทุกข์สุข) ซึ่งกันและกัน[1]

คนหนึ่งในหมู่พวกเขาก็กล่าวขึ้นว่า แท้จริงฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง

เขาเคยกล่าวว่า แท้จริงท่านเป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้เชื่อมั่น (ในวันปรโลก) จริงหรือ?

เมื่อเราตายไปแล้ว และเราได้กลายเป็นดินผงและกระดูก เราจะถูกตอบแทนจริงหรือ?[1]

เขา (ชาวสวรรค์) กล่าว (แก่เพื่อน ๆ ของเขา) ว่า พวกท่านอยากจะมองดูไหมเล่า?

ครั้นเมื่อเขามองลงไป ก็เห็น (เพื่อนของเขา) อยู่ท่ามกลางไฟที่ลุกโชติช่วง[1]

เขาจึงกล่าวขึ้นว่า ขอสาบานด้วยพระนามของอัลลอฮฺ ท่านเกือบทำให้ฉันพังพินาศ

และหากมิใช่ความโปรดปรานแห่งพระเจ้าของฉันแล้ว ฉันจะต้องอยู่ในหมู่ผู้ถูกนำมาลงโทษอย่างแน่นอน[1]

ดังนั้น เราจะไม่ตาย

เว้นแต่การตายของเราครั้งแรก และเราจะไม่ถูกลงโทษกระนั้นหรือ?[1]

แท้จริง นี่คือความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน

เพื่อเยี่ยง (การตอบแทน) นี้ บรรดาผู้ต่อสู้ดิ้นรนจงต่อสู้ต่อไปเถิด[1]

นั่นเป็นการต้อนรับที่ดีกว่า หรือว่าต้นซักกูม[1]

แท้จริง เราได้จัดทำไว้เป็นการทดสอบแก่บรรดาผู้อธรรม[1]

แท้จริงมันเป็นต้นไม้ที่เอาออกมาจากก้นบึ้งของนรกที่มีไฟลุกโชติช่วง

ผลของมันคล้ายกับหัวของชัยฏอน[1]

แล้วพวกเขาจะกินมัน และพวกเขาจะเติมมันให้เต็มท้อง

แล้วนอกจากนั้น พวกเขาจะได้น้ำดื่มที่ผสมจากน้ำเดือด

แล้วแท้จริงทางกลับของพวกเขานั้นย่อมไปสู่ไฟที่ลุกโชติช่วงอย่างแน่นอน[1]

แท้จริงพวกเขาพบบรรพบุรุษของพวกเขา อยู่ในการหลงผิด

แล้วพวกเขาก็ยังรีบเร่งเจริญรอยตามพวกเขา[1]

และโดยแน่นอน ส่วนมากของชนรุ่นก่อนหน้าพวกเขาได้หลงผิด

และโดยแน่นอน เราได้ส่งผู้ตักเตือนไปในหมู่พวกเขา

ดังนั้นเจ้าจงดูเถิดว่า ผลสุดท้ายของพวกที่ถูกเตือนนั้นเป็นอย่างไร?[1]

เว้นแต่ปวงบ่าวของอัลลอฮฺผู้ซื่อสัตย์[1]

และโดยแน่นอนนูฮฺได้ร้องขอเรา ดังนั้นผู้ตอบสนองช่างประเสริฐเสียนี่กระไร[1]

และเราได้ช่วยเขาและชุมชนของเขาให้พ้นจากทุกข์ภัยอันมหันต์[1]

และเราได้ให้ลูกหลานของเขายังคงมีชีวิตเหลืออยู่[1]

และเราได้ปล่อยทิ้งไว้ (เกียรติคุณ) แก่เขาในกลุ่มชนรุ่นหลัง ๆ[1]

ความศานติจงมีแด่นูฮฺในหมู่ประชาชาติทั้งหลาย

แท้จริง เช่นนั้นแหละเราจะตอบแทนผู้กระทำความดีทั้งหลาย

แท้จริง เขา (นูฮฺ) อยู่ในปวงบ่าวของเราผู้ศรัทธา[1]

แล้วเราได้ให้พวกอื่นจมน้ำตาย[1]

และแท้จริง ผู้ที่ดำเนินตามแนวทางของเขานั้น คืออิบรอฮีม[1]

เมื่อเขาได้เข้าหาพระเจ้าของเขาด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์[1]

เมื่อเขาได้กล่าวแก่บิดาของเขาและหมู่ชนของเขาว่า พวกท่านเคารพภักดีอะไรกัน?

เพื่อความเท็จกระนั้นหรือ ที่พวกท่านปรารถนาพระเจ้าอื่นจากอัลลอฮฺ?

ดังนั้น ความนึกคิดของพวกท่านที่มีต่อพระเจ้าแห่งสากลโลกจะเป็นอย่างไร?[1]

เขา (อิบรอฮีม) จึงจ้องมองไปยังดวงดาวทั้งหลาย

แล้วเขาก็กล่าวขึ้นว่า แท้จริงฉันไม่สบายจริง ๆ[1]

ดังนั้น พวกเขาจึงหันหลังให้เขา และกลับออกไป[1]

แล้วอิบรอฮีมก็บ่ายหน้าไปยังเจว็ดต่าง ๆ ของพวกเขา แล้วพูดว่า พวกเจ้าไม่กิน (อาหารเหล่านี้) บ้างหรือ?

ทำไมพวกเจ้าจึงไม่พูดเล่า?

แล้วเขาก็หันไปตีพวกมันด้วยมือขวา (ซึ่งถือขวานอยู่)[1]

แล้วพวกเขาก็รีบวิ่งมาหาเขา[1]

อิบรอฮีมจึงกล่าวว่า พวกท่านเคารพภักดีสิ่งที่พวกท่านแกะสลัก (มัน) กระนั้นหรือ?

ทั้ง ๆ ที่อัลลอฮฺทรงสร้างพวกท่าน และสิ่งที่พวกท่านประดิษฐ์มันขึ้นมา[1]

พวกเขากล่าวว่า จงสร้างสถานที่แห่งหนึ่ง (เตาเผา) สำหรับเขา แล้วโยนเขาไปในไฟที่ลุกโชน

ดังนั้น พวกเขาต้องการวางแผนร้ายแก่เขา แต่เราได้ทำให้พวกเขาต่ำต้อย[1]

และอิบรอฮีมกล่าวว่า ฉันจะไปหาพระเจ้าของฉัน แน่นอนพระองค์จะทรงแนะทางให้แก่ฉัน

ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงประทานบุตรที่มาจากหมู่คนดีให้แก่ข้าพระองค์ด้วย[1]

ดังนั้นเราจึงแจ้งข่าวดีแก่เขา (ว่าจะได้) ลูกคนหนึ่งที่มีความอดทนขันติ (คืออิสมาอีล)[1]

ครั้นเมื่อเขา (อิสมาอีล) เติบโตขึ้นไปไหนมาไหนกับเขา (อิบรอฮีม) ได้แล้ว[1] อิบรอฮีมได้กล่าวขึ้นว่า โอ้ลูกเอ๋ย! แท้จริงพ่อได้เห็นในขณะฝันว่า[2] พ่อได้เชือดเจ้า จงคิดดูซิว่าเจ้าจะเห็นเป็นอย่างไร? เขากล่าวว่า โอ้พ่อจ๋า! พ่อจงปฏิบัติตามที่พ่อได้ถูกบัญชามาเถิด หากอัลลอฮฺทรงประสงค์ พ่อจะเห็นฉันว่า ฉันอยู่ในหมู่ผู้มีความอดทน[3]

ครั้นเมื่อทั้งสอง (พ่อและลูก) ได้ยอมมอบตน (แด่อัลลอฮฺ) อิบรอฮีมได้ให้อิสมาอีลคว่ำหน้าลงกับพื้น

และเราได้เรียกเขาว่า โอ้ อิบรอฮีมเอ๋ย!

แน่นอน เจ้าได้ปฏิบัติถูกต้องตามฝันแล้ว แท้จริงเช่นนั้นแหละเราจะตอบแทนผู้กระทำความดีทั้งหลาย[1]

แท้จริง นั่นคือการทดสอบที่ชัดแจ้งแน่นอน[1]

และเราได้ให้ค่าไถ่ตัวเขาด้วยสัตว์เชือดพลีอันใหญ่หลวง[1]

และเราได้ปล่อยทิ้งไว้ (เกียรติคุณ) แก่เขาในกลุ่มชนรุ่นหลัง ๆ[1]

ศานติจงมีแด่อิบรอฮีม

เช่นนั้นแหละ เราจะตอบแทนผู้กระทำความดีทั้งหลาย

แท้จริง เขา (อิบรอฮีม) เป็นคนหนึ่งในปวงบ่าวของเราผู้ศรัทธา

เราได้แจ้งข่าวดีแก่เขาว่า จะได้ (ลูกคนหนึ่ง) อิสฮาก เป็นนบี (จะเป็นหนึ่ง) ในหมู่คนดีทั้งหลาย[1]

และเราได้ให้ความจำเริญแก่เขา และแก่อิสฮาก และในหมู่ลูกหลานของเขาทั้งสองนั้นมีผู้ทำความดี และมีผู้อธรรมแก่ตัวของเขาเองอย่างชัดแจ้ง[1]

และโดยแน่นอน เราได้ให้ความโปรดปรานแก่มูซาและฮารูน[1]

และเราได้ช่วยเขาทั้งสองและหมู่ชนของเขาทั้งสอง ให้พ้นจากความเคราะห์ร้ายอันใหญ่หลวง[1]

และเราได้ช่วยเหลือพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นผู้มีชัยชนะ[1]

และเราได้ประทานคัมภีร์แก่เขาทั้งสองซึ่งสมบูรณ์ชัดเจน (เตารอต)

และเราได้แนะนำเขาทั้งสองสู่แนวทางที่เที่ยงตรง[1]

และเราได้ปล่อยทิ้งไว้ (เกียรติคุณ) แก่เขาทั้งสองในกลุ่มชนรุ่นหลัง ๆ[1]

ศานติจงมีแด่มูซาและฮารูน

แท้จริง เช่นนั้นแหละเราจะตอบแทนผู้กระทำความดีทั้งหลาย

แท้จริง เขาทั้งสองเป็นปวงบ่าวของเราผู้ศรัทธา

และแท้จริง อิลยาสนั้นเป็นคนหนึ่งในบรรดารอซูล[1]

เมื่อเขากล่าวแก่หมู่ชนของเขาว่า พวกท่านไม่ยำเกรงอัลลอฮฺหรือ?[1]

พวกท่านเคารพสักการะบะอฺลฺ (เจว็ด)[1] และพวกท่านทอดทิ้งผู้ทรงเลิศยิ่งแห่งปวงผู้สร้างกระนั้นหรือ?

อัลลอฮฺคือพระเจ้าของพวกท่าน และพระเจ้าของบรรพบุรุษของพวกท่านแต่เก่าก่อน[1]

แต่พวกเขาได้ปฏิเสธเขา (ไม่ศรัทธา)[1] ดังนั้น พวกเขาจะถูกนำมาลงโทษอย่างแน่นอน

นอกจากปวงบ่าวของอัลลอฮฺผู้บริสุทธิ์ใจ[1]

และเราได้ปล่อยทิ้งไว้ (เกียรติคุณ) แก่เขาในกลุ่มชนรุ่นหลัง ๆ[1]

ศานติจงมีแด่วงศ์วานของยาซีน

แท้จริง เช่นนั้นแหละเราจะตอบแทนผู้กระทำความดีทั้งหลาย

แท้จริง เขาเป็นคนหนึ่งในปวงบ่าวของเราผู้ศรัทธา

และแท้จริงลูฏนั้นเป็นคนหนึ่งในบรรดารอซูล[1]

เมื่อเราได้ช่วยเขาและพรรคพวกของเขาทั้งหมดให้รอดพ้น[1]

นอกจากหญิงแก่คนหนึ่งเหลืออยู่ในหมู่ผู้รั้งท้าย[1]

แล้วเราได้ทำลายล้างคนอื่น ๆ ทั้งหมด[1]

และแท้จริง พวกเจ้าจะต้องเดินผ่าน (ไปมา) สถานที่ของพวกเขาในยามเช้า

และยามค่ำคืน ดังนั้น แล้วพวกเจ้าจะไม่พิจารณาดูดอกหรือ?[1]

และแท้จริง ยูนุสนั้นอยู่ในหมู่ผู้ที่ถูกส่งมาเป็นรอซูล

จงรำลึก ขณะที่เขาได้หนีไปยังเรือที่บรรทุกผู้คนเต็มเพียบ

ดังนั้นยูนุสได้เข้าร่วมจับฉลาก แล้วเขาจึงอยู่ในหมู่ผู้ถูกพิชิต (แพ้ในการจับฉลาก)[1]

แล้วปลาตัวใหญ่ได้กลืนเขา และเขาสมควรที่จะถูกตำหนิ[1]

หากว่าเขามิได้เป็นคนหนึ่งในหมู่ผู้แซ่ซ้องสดุดีแล้ว

แน่นอน เขาจะอยู่ในท้องปลาจวบจนกระทั่งวันฟื้นคืนชีพ

แล้วเราได้เหวี่ยงเขาขึ้นบนที่โล่งริมฝั่ง ในสภาพที่ป่วย[1]

และเราได้ให้มีต้นไม้ (พันธุ์ไม้เลื้อย) น้ำเต้างอกเงยขึ้น ปกคลุมตัวเขา[1]

และเราได้ส่งเขาไปยัง (หมู่บ้านของเขา) มีจำนวนหนึ่งแสนคน หรือเกินกว่านั้น

แล้วพวกเขาก็ศรัทธา ดังนั้น เราจึงปล่อยให้พวกเขามีความสุขสำราญชั่วระยะเวลาหนึ่ง[1]

ดังนั้น (มุฮัมมัด) จงถามพวกเขาซิว่า พระเจ้าของเจ้ามีบุตรหญิงหลายคน และพวกเขามีบุตรชายหลายคนกระนั้นหรือ?

หรือว่าเราได้สร้างมลาอิกะฮฺเป็นเพศหญิง โดยที่พวกเขารู้เห็นเป็นพยาน[1]

พึงทราบเถิด แท้จริงพวกเขานั้น เนื่องจากการกล่าวเท็จของพวกเขา พวกเขาจึงกล่าวว่า

อัลลอฮฺทรงให้กำเนิดบุตรชาย! และแท้จริงพวกเขานั้นเป็นผู้กล่าวเท็จอย่างแน่นอน[1]

อัลลอฮฺทรงเลือกบุตรหญิงแทนบุตรชายกระนั้นหรือ?[1]

เกิดอะไรขึ้นแก่พวกเจ้า! ทำไมพวกเจ้าจึงตัดสินเช่นนั้น[1]

พวกเจ้ามิได้ใคร่ครวญดูบ้างหรือ?

หรือว่าพวกเจ้ามีหลักฐานอันชัดแจ้ง?

ดังนั้น พวกเจ้าจงนำคัมภีร์ของพวกเจ้ามาแสดง หากพวกเจ้าเป็นผู้สัตย์จริง[1]

และพวกเขากล่าวอ้างความสัมพันธ์ (ทางเครือญาติ) ระหว่างพระองค์กับพวกญิน และโดยแน่นอนพวกญินรู้ดีว่า แท้จริงพวกมันจะถูกนำตัวมาปรากฏต่อหน้าอัลลอฮฺ (เพื่อการลงโทษ)[1]

มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่อัลลอฮฺ จากสิ่งที่พวกเขากล่าวอ้าง

เว้นแต่ปวงบ่าวของอัลลอฮฺผู้ซื่อสัตย์[1]

แน่นอน พวกเจ้าและสิ่งที่พวกเจ้าเคารพบูชานั้น

พวกเจ้าไม่สามารถทำให้ผู้ใดหลงทางไปได้[1]

นอกจากผู้ที่จะเข้าไปอยู่ในไฟอันลุกโชติช่วง[1]

และไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเรา เว้นแต่เขาได้มีตำแหน่งที่ได้กำหนดไว้แล้ว

และแท้จริง เรานั้นเป็นผู้ที่ยืนเข้าแถวอยู่แล้ว

และแท้จริง เรานั้นเป็นผู้แซ่ซ้องสดุดีอัลลอฮฺ[1]

และพวกเขาเหล่านั้น (กุฟฟารมักกะฮฺ) เคยกล่าวไว้ว่า

หากว่าเรามีข้อตักเตือน (คัมภีร์) อยู่กับเรา เช่นเดียวกับหมู่ชนในสมัยก่อน ๆ

แน่นอน เราก็จะเป็นบ่าวของอัลลอฮฺผู้ซื่อสัตย์

แต่พวกเขาปฏิเสธไม่ศรัทธาต่ออัลกุรอาน แล้วพวกเขาก็จะได้รู้เห็น[1]

และโดยแน่นอน ลิขิตของเราได้บันทึกไว้ก่อนแล้ว แก่ปวงบ่าวของเราที่เป็นรอซูล

ว่า แน่นอน พวกเขาจะได้รับความช่วยเหลือ[1]

และแท้จริงไพร่พลของเรานั้น สำหรับพวกเขาจะเป็นผู้มีชัยชนะ[1]

ดังนั้น เจ้าจงหันเหออกจากพวกเขา (ชนกุฟฟาร) ชั่วระยะหนึ่ง

และจงเฝ้าคอยดูพวกเขาเถิด แล้วพวกเขาก็จะเห็นมันเอง[1]

พวกเขาเร่งรีบต่อการลงโทษของเรากระนั้นหรือ?

ครั้นเมื่อการลงโทษได้ลงมาที่หน้าบ้านพักของพวกเขา ยามเช้าของบรรดาผู้ถูกตักเตือนนั้นมันช่างชั่วช้าเสียนี่กระไร![1]

และเจ้าจงหันเหออกจากพวกเขาระยะหนึ่ง

และจงเฝ้าคอยดูเถิด แล้วพวกเขาก็จะเห็นมันเอง[1]

มหาบริสุทธิ์ยิ่งแด่พระเจ้าของเจ้า พระเจ้าแห่งอำนาจจากสิ่งที่พวกเขากล่าวอ้าง

ศานติจงมีแด่บรรดารอซูลทั้งหลาย

และบรรดาการสรรเสริญทั้งมวลเป็นของอัลลอฮฺ พระเจ้าแห่งสากลโลก[1]