الواقعة

เมื่อเหตุการณ์ (วันกิยามะฮฺ) ได้เกิดขึ้น[1]

ไม่มีผู้ปฏิเสธคนใดปฏิเสธต่อเหตุการณ์ของมัน[1]

ต่อเหตุการณ์นั้นทำให้ชนกลุ่มหนึ่งต่ำต้อย ชนอีกกลุ่มหนึ่งสูงส่ง[1]

เมื่อแผ่นดินถูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

และบรรดาภูเขาได้แตกสลาย

และมันกลายเป็นผุยผงปลิวว่อน[1]

และพวกเจ้าจะแยกออกเป็นสามกลุ่ม[1]

คือกลุ่มทางขวา (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือขวา) เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ากลุ่มทางขวาคือใคร[1]

และกลุ่มทางซ้าย (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือซ้าย) เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ากลุ่มทางซ้ายคือใคร[1]

และกลุ่มแนวหน้าคือกลุ่มแนวหน้า[1]

เขาเหล่านั้น คือบรรดาผู้ใกล้ชิด[1]

ในสวนสวรรค์หลากหลายแห่งความสุขสำราญ[1]

เป็นกลุ่มชนจำนวนมาก จากชนรุ่นก่อน ๆ

และเป็นกลุ่มชนจำนวนน้อย จากชนรุ่นหลัง ๆ[1]

โดยอยู่บนเตียงที่ประดับด้วยทองคำ

พวกเขานอนเอกเขนกอยู่บนนั้น โดยผินหน้าเข้าหากัน[1]

มีเด็ก ๆ ที่มีอายุเช่นนั้นวนเวียนรับใช้พวกเขาตลอดไป

ถ้วยภาชนะใหญ่ และแก้วที่มีหู และจอกใส่สุราที่ไหลรินมา

พวกเขาจะไม่มึนศีรษะ และไม่หมดสติเมื่อดื่มสุรานั้น[1]

และผลไม้หลากชนิด ตามแต่พวกเขาจะเลือกกิน

และเนื้อนกที่พวกเขาอยากรับประทาน[1]

และหญิงสาวที่มีนัยน์ตาคมสวยงาม

ประหนึ่งไข่มุกที่ถูกพิทักษ์รักษาไว้อย่างดี

ทั้งนี้เป็นการตอบแทนเนื่องจากความดีที่พวกเขากระทำไว้[1]

ในสวนสวรรค์นั้น พวกเขาจะไม่ได้ยินคำพูดที่ไร้สาระ และเป็นบาป

เว้นแต่คำกล่าวที่ว่า ศานติ ศานติ[1]

และกลุ่มทางขวา (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือขวา) เจ้ารู้หรือไม่ว่ากลุ่มทางขวาเป็นอย่างไร[1]

(พวกเขา) อยู่ภายใต้ต้นพุทราที่ไร้หนาม

และต้นกล้วยที่ออกผลเป็นเครือตั้งแต่ยอดจรดโคนต้น[1] (ไม่เห็นลำต้น)

และร่มเงาที่แผ่กระจาย

และน้ำที่ไหลรินตลอดเวลา[1]

และผลไม้อันมากหลาย

โดยไม่หมดสิ้นตามฤดู และไม่เป็นที่ต้องห้าม[1]

และเตียงนอนที่ถูกยกให้สูงขึ้น[1]

แท้จริงเราได้บังเกิดพวกนาง เป็นกรณีพิเศษจริง ๆ

แล้วเราได้ทำให้พวกนางเป็นสาวพรหมจรรย์

เป็นที่น่ารักชื่นชมแก่คู่ครอง อยู่ในวัยสาวคราวเดียวกัน[1]

สำหรับกลุ่มทางขวา (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือขวา)

(คือ) กลุ่มชนจากรุ่นก่อน ๆ

และกลุ่มชนจากรุ่นหลัง ๆ[1]

และกลุ่มทางซ้าย (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือซ้าย) เจ้ารู้หรือไม่ว่ากลุ่มทางซ้ายเป็นอย่างไร[1]

อยู่ในลมร้อน และน้ำกำลังเดือด

อยู่ใต้ร่มเงาของควันที่ดำทึบ

ไม่ร่มเย็น และไม่เป็นที่น่าชื่นชม[1]

แท้จริงพวกเขาแต่กาลก่อนนั้นเป็นพวกเจ้าสำราญ

และพวกเขาเคยดื้อรั้นในการทำบาปใหญ่ ๆ อยู่เป็นเนือง

และพวกเขาเคยกล่าวว่า เมื่อเราตายไปแล้ว และเราได้กลายเป็นดินผงและกระดูกป่นแล้ว เราจะถูกให้ฟื้นคืนชีพอีกกระนั้นหรือ

และรวมทั้งบรรพบุรุษของเราแต่กาลก่อนนั้นด้วยหรือ[1]

จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) แท้จริงชนรุ่นก่อน ๆ และรุ่นหลัง ๆ นั้น

จะถูกรวบรวมไว้ จนกระทั่งถึงวันอันเป็นที่รู้กัน (วันกิยามะฮฺ)[1]

แล้วรวมทั้งพวกเจ้าอีกด้วย โอ้บรรดาผู้หลงผิด บรรดาผู้ปฏิเสธทั้งหลาย

แน่นอนพวกเจ้าจะเป็นผู้กินต้นซักกูม

และพวกเขาจะใส่มันเข้าไปเต็มท้อง

และพวกเขาจะดื่มน้ำกำลังเดือดตามลงไป

พวกเขาจะดื่ม (น้ำ) เช่นกับการดื่มของอูฐที่กระหายน้ำจัด

นี่คือที่พำนักของพวกเขาในวันแห่งการตอบแทน[1]

เรานั้นได้สร้างพวกเจ้าขึ้นมา ไฉนเล่าพวกเจ้าจึงไม่เชื่อ (ในวันฟื้นคืนชีพ)[1]

พวกเจ้าเห็นสิ่งที่พวกเจ้าหลั่งออกมา (อสุจิ) แล้วมิใช่หรือ

พวกเจ้าสร้างมันขึ้นมา หรือว่าเราเป็นผู้สร้าง[1]

เรานั้นเป็นผู้กำหนดความตายขึ้นในระหว่างพวกเจ้า และเราก็จะไม่ถูกขัดขวาง

ในการที่เราจะเปลี่ยนบุคคลเยี่ยงพวกเจ้า และเราจะให้พวกเจ้าเกิดขึ้นมาอีก ในสิ่งที่พวกเจ้าไม่รู้

และโดยแน่นอน พวกเจ้าได้รู้มาแล้วถึงการเกิดครั้งแรก แล้วไฉนเล่าพวกเจ้าจึงไม่ใคร่ครวญ[1]

พวกเจ้าเห็นสิ่งที่พวกเจ้าหว่านมาแล้วมิใช่หรือ

พวกเจ้าทำให้มันงอกเงยขึ้นมา หรือว่าเราเป็นผู้ทำให้มันงอกเงยขึ้นมา

หากเราประสงค์ทำให้มันหักเป็นชิ้น ๆ แล้ว แน่นอนเราก็ย่อมทำมันได้ แล้วพวกเจ้าจงประหลาดใจ

(พวกเจ้าจะกล่าวขึ้นว่า) แท้จริงเราได้รับความหายนะแล้ว

ไม่เพียงแต่เท่านั้น เรายังขาดแคลนปัจจัยเพาะปลูกอีกด้วย[1]

พวกเจ้าเห็นน้ำที่พวกเจ้าดื่มแล้วมิใช่หรือ

พวกเจ้าเป็นผู้หลั่งมันลงมาจากก้อนเมฆ หรือว่าเราเป็นผู้หลั่งมันลงมา

หากเราประสงค์ เราจะทำให้มันเค็มจัด แล้วไฉนเล่าพวกเจ้าจึงไม่กตัญญู[1]

พวกเจ้าเห็นไฟที่พวกเจ้าจุดขึ้นมาแล้วมิใช่หรือ

พวกเจ้าเป็นผู้ทำให้ต้นไม้ของมันงอกเงยขึ้นมา หรือว่าเราเป็นผู้ทำให้มันงอกขึ้นมา

เราได้ทำให้มันมีขึ้นเพื่อเป็นการเตือนสติ และอำนวยประโยชน์แก่ผู้เดินทางรอนแรม

ดังนั้น เจ้าจงสดุดีด้วยพระนามแห่งพระเจ้าของเจ้าผู้ทรงยิ่งใหญ่เถิด[1]

ข้า (อัลลอฮฺ) ขอสาบานด้วยตำแหน่งต่าง ๆ ของดวงดาว

และแท้จริงมันเป็นการสาบานอันยิ่งใหญ่ หากพวกเจ้ารู้

นั่นคือกุรอานอันทรงเกียรติ

ซึ่งอยู่ในบันทึกที่ถูกพิทักษ์รักษาไว้

ไม่มีผู้ใดจะแตะต้องอัลกุรอาน นอกจากบรรดาผู้บริสุทธิ์เท่านั้น

ถูกประทานลงมาจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

และด้วยเรื่องนี้ (อัลกุรอาน) กระนั้นหรือ ที่พวกเจ้าปฏิเสธเย้ยหยัน

และทั้ง ๆ ที่พระองค์ทรงประทานปัจจัยยังชีพแก่พวกเจ้า พวกเจ้าก็ยังคงปฏิเสธศรัทธาต่ออัลลอฮฺกระนั้นหรือ[1]

และเมื่อวิญญาณได้มาถึงคอหอย (กำลังจะตาย) แล้วพวกเจ้าสามารถจะยับยั้งไว้ได้หรือ

และในขณะนั้น พวกเจ้ากำลังมองดูกันอยู่

และเรานั้นอยู่ใกล้ชิดเขายิ่งกว่าพวกเจ้า แต่ทว่าพวกเจ้ามองไม่เห็น (มลาอิกะฮฺ)

หากว่าพวกเจ้ามิได้อยู่ภายใต้อำนาจของผู้ใด และไม่มีพระเจ้าเป็นผู้มีอำนาจเหนือพวกเจ้าแล้ว

ไฉนเล่าพวกเจ้าจึงไม่ให้วิญญาณกลับมาสู่ร่างอีก หากพวกเจ้าพูดจริง[1]

สำหรับผู้ที่หากว่าเขา (ผู้ตาย) เป็นผู้ใกล้ชิดกับอัลลอฮฺ

ดังนั้นความอิ่มเอิบสดชื่น และสวรรค์อันเป็นที่โปรดปรานจะได้แก่เขา[1]

และหากว่าเขาอยู่ในกลุ่มทางขวา (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือขวา)

ดังนั้นความปลอดภัยก็เป็นของเจ้า ในฐานะเป็นผู้อยู่[1]ในกลุ่มทางขวา (ผู้ได้รับบันทึกด้วยมือขวา)

และหากว่าเขาอยู่ในหมู่ผู้ปฏิเสธผู้หลงทาง

ดังนั้นสิ่งที่เตรียมไว้สำหรับเขาก็คือ น้ำร้อนที่กำลังเดือด

และเปลวไฟที่ลุกไหม้[1]

แท้จริงนี่แหละคือความจริงที่แน่นอน

ดังนั้น เจ้าจงสดุดีด้วยพระนามแห่งพระเจ้าของเจ้าผู้ทรงยิ่งใหญ่เถิด[1]