الحاقة

สิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน (วันกิยามะฮฺ)

สิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนนั้นคืออะไร[1]

และอันใดเล่าทำให้เจ้ารู้ได้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนนั้นคืออะไร[1]

พวกซะมูดและพวกอ๊าดได้ปฏิเสธวันกิยามะฮฺ

ส่วนพวกซะมูดถูกทำลายด้วยเสียงกัมปนาทที่น่ากลัว

ส่วนพวกอ๊าดถูกทำลายด้วยลมพายุที่หนาวเหน็บ และเสียงดังก้อง[1]

พระองค์ทรงให้ภัยนั้นเกิดขึ้นแก่พวกเขา เจ็ดคืนกับแปดวันต่อเนื่องกัน แล้วเจ้าจะเห็นหมู่ชนนั้นนอนตายอยู่เช่นนั้น ประหนึ่งต้นอินทผลัมที่กลวงล้มระเนระนาด

แล้วเจ้าเห็นอะไรบ้างหลงเหลือสำหรับพวกเขา[1]

ฟิรเอานฺและพวกก่อนหน้าเขา และพวกมุอฺตะฟิกาต (เมืองของพวกลูฏซึ่งถูกพลิกแผ่นดิน) ได้กระทำความผิด

พวกเขาได้ฝ่าฝืนต่อรอซูลแห่งพระเจ้าของพวกเขา ดังนั้นพระองค์จึงทรงลงโทษพวกเขาอย่างหนัก[1]

เมื่อน้ำท่วมสูงขึ้น แท้จริงเราได้บรรทุกพวกเจ้าไว้ในเรือของนูฮฺ

เพื่อเราจักได้ทำให้มันเป็นเครื่องเตือนสติแก่พวกเจ้า และหูที่สำเหนียกจะได้จดจำมันไว้อย่างแม่นยำ[1]

ครั้นเมื่อเสียงเป่าครั้งแรกถูกเป่าขึ้นโดยสังข์ (เป็นสัญญาณแจ้งให้ทราบถึงวันกิยามะฮฺ)

แผ่นดินและเทือกเขาจะถูกยกขึ้น แล้วมันทั้งสองจะถูกกระแทกกันแตกกระจายเป็นผุยผง

ในวันนั้น วันกิยามะฮฺก็จะเกิดขึ้น

และชั้นฟ้าก็จะแยกออก แล้วมันก็จะอ่อนกำลังลงอย่างไม่เป็นระเบียบในวันนั้น[1]

และมะลักก็จะปรากฏอยู่บนเวหา และ (มลาอิกะฮฺ) จำนวนแปดท่านจะทูนบัลลังก์แห่งพระเจ้าของเจ้าไว้เบื้องบนพวกเขาในวันนั้น

วันนั้นพวกเจ้าจะถูกนำมาอยู่ต่อหน้าพระองค์ ไม่มีความลับอันใดจะถูกปิดบังแก่พวกเจ้า[1]

ส่วนผู้ที่บันทึกของเขาถูกนำมายื่นให้ทางเบื้องขวาของเขา เขาจะกล่าวว่า มาอ่านบันทึกของฉันซิ

ความจริงฉันนึกทีเดียวว่าฉันจะได้พบบัญชีของฉัน

แล้วเขาจะมีความเป็นอยู่อย่างสุขสำราญ

ในสวนสวรรค์อันสูงส่ง

การเด็ดผลไม้ของมันอยู่แค่เอื้อมมือ

พวกเจ้าจงกิน จงดื่ม อย่างเกษมสำราญ เพราะสิ่งที่พวกเจ้าได้ปฏิบัติไว้ในวันเวลาที่ได้ผ่านมา

ส่วนผู้ที่บันทึกของเขาถูกนำมายื่นให้ทางเบื้องซ้ายของเขา เขาจะกล่าวว่า ฉันภาวนาที่จะไม่ให้บันทึกของฉันถูกนำมายื่น

และไม่รู้เสียเลยว่าบัญชีของฉันจะเป็นเช่นใด

โอ้ หากว่าความตายได้เกิดขึ้นเสียก็จะดี

ทรัพย์สมบัติของฉันไม่ได้คุ้มกันแก่ฉันเลย

อำนาจของฉันก็ได้สูญสิ้นไปจากฉันแล้ว[1]

(จะมีคำบัญชาแก่มลาอิกะฮฺว่า) จงนำเขาไป แล้วจำตรวนเสีย

แล้วโยนเขาเข้ากองไฟนรก

แล้วล่ามโซ่เขา ซึ่งความยาวของมันเจ็ดสิบศอก

แท้จริงเขามิได้ศรัทธาต่ออัลลอฮฺผู้ยิ่งใหญ่

และเขามิได้ส่งเสริมให้อาหารแก่คนขัดสน[1]

ดังนั้น วันนี้เขาจะไม่มีมิตรสนิท ณ ที่นี้

และไม่มีอาหารอย่างใด นอกจากน้ำหนองที่ไหลมาจากแผลของชาวนรก

ไม่มีผู้ใดกินมัน นอกจากบรรดาผู้กระทำความผิด[1]

เปล่าเลย ข้าขอสาบานต่อสิ่งที่พวกเจ้ามองเห็น

และสิ่งที่พวกเจ้ามองไม่เห็น

แท้จริงอัลกุรอานนั้นคือคำกล่าวของรอซูลผู้ทรงเกียรติ

และมิใช่คำกล่าวของนักกวี ส่วนน้อยเท่านั้นที่พวกเจ้าศรัทธา

และไม่ใช่คำกล่าวของนักพยากรณ์ ส่วนน้อยเท่านั้นที่พวกเจ้าใคร่ครวญ

เป็นการประทานมาจากพระเจ้าแห่งสากลโลก[1]

และหากเขา (มุฮัมมัด) เสกสรรกล่าวคำเท็จบางคำแก่เราแล้ว

เราก็จะจับเขาด้วยความมั่นคง

แล้วเราก็จะตัดเส้นชีวิตให้ขาดไปจากเขา

ดังนั้นจะไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเจ้าเป็นผู้คุ้มกันเขาได้[1]

และแท้จริงอัลกุรอานนั้นเป็นข้อเตือนสติแก่บรรดาผู้ยำเกรง

และแท้จริงเรารู้อย่างแน่นอนว่า มีบรรดาผู้ปฏิเสธอัลกุรอานในหมู่พวกเจ้า

และแท้จริงอัลกุรอานนั้นเป็นการเศร้าโศกเสียใจแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา[1]

และแท้จริงอัลกุรอานนั้นคือความจริงอันเที่ยงแท้แน่นอน

ดังนั้นเจ้าจงให้ความบริสุทธิ์ด้วยพระนามแห่งพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่[1]