المعارج

มีคนหนึ่งได้ขอการลงโทษที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

สำหรับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นไม่มีผู้ปัดป้องใด ๆ ให้พ้นจากการลงโทษไปได้

(การลงโทษนั้น) มาจากอัลลอฮฺ ผู้เป็นเจ้าของแห่งทางขึ้นสู่เบื้องสูง[1]

มลาอิกะฮฺและอัรรูหฺ (ญิบรีล) จะขึ้นไปหาพระองค์ ในวันหนึ่งซึ่งกำหนดของมันเท่ากับห้าหมื่นปี (ของโลกดุนยานี้)

ดังนั้นเจ้าจงอดทนด้วยความอดทนที่ดีงามเถิด[1]

แท้จริงพวกเขา (มุชริกีน) มองเห็นการลงโทษว่าเป็นเรื่องห่างไกล

แต่ว่าเราเห็นมัน (การลงโทษ) นั้นเป็นเรื่องใกล้[1]

วันที่ท้องฟ้าจะเป็นเช่นทองแดงที่หลอมละลาย

และบรรดาภูเขาจะเป็นเช่นขนสัตว์ที่ปลิวว่อน[1]

และมิตรสหายจะไม่ถามถึงกัน

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะประสานสายตาซึ่งกันและกันก็ตาม ผู้ประพฤติชั่วก็ใคร่จะไถ่ตนให้พ้นจากการลงโทษของอัลลอฮฺในวันนั้นด้วยบุตรหลานของเขา

และด้วยภริยาของเขา และด้วยพี่น้องของเขา

และด้วยญาติพี่น้องของเขา ซึ่งได้ให้ที่พักอาศัยแก่เขา

และด้วยผู้ที่อยู่ในแผ่นดินทั้งมวล เพื่อที่จะให้เขารอดพ้นจากการลงโทษ[1]

ไม่เลยทีเดียว แท้จริงมันเป็นไฟนรกที่ลุกโชน

หนังศีรษะถูกลอกออก (เพราะความร้อนของไฟนรก)

มันจะเรียกผู้ที่ผินหลัง และหันห่างจากความจริง

และสะสมทรัพย์สิน และปิดบังไว้[1]

แท้จริงมนุษย์นั้นถูกบังเกิดมาเป็นคนหวั่นไหว

เมื่อความทุกข์ยากประสบแก่เขา ก็ตีโพยตีพายกลัดกลุ้ม

และเมื่อคุณความดีประสบแก่เขา ก็หวงแหน[1]

นอกจากบรรดาผู้กระทำละหมาด

บรรดาผู้ที่ดำรงมั่นอยู่ในการทำละหมาดของพวกเขาเป็นประจำ[1]

และบรรดาผู้ที่ในทรัพย์สินของพวกเขามีส่วนที่ถูกกำหนดไว้

สำหรับผู้ที่เอ่ยขอและผู้ไม่เอ่ยขอ[1]

และบรรดาผู้ที่เชื่อมั่นต่อวันแห่งการตอบแทน (วันกิยามะฮฺ)[1]

และบรรดาผู้ที่มีความหวาดหวั่นต่อการลงโทษแห่งพระเจ้าของพวกเขา

แท้จริงการลงโทษแห่งพระเจ้าของพวกเขาไม่เป็นที่ปลอดภัย[1]

และบรรดาผู้ที่ระวังรักษาทวารของพวกเขา

นอกจากแก่คู่ครองของพวกเขา หรือที่มือขวาของพวกเขาครอบครอง ในลักษณะเช่นนั้นพวกเขาจะไม่เป็นผู้ที่ถูกตำหนิ

ดังนั้นผู้ใดล่วงละเมิดนอกเหนือไปจากนั้น ชนเหล่านั้นพวกเขาเป็นผู้ละเมิด[1]

และบรรดาผู้ที่ระวังรักษาสิ่งที่ได้รับมอบหมาย (อะมานะฮฺ) ของพวกเขาและคำมั่นสัญญาของพวกเขา[1]

และบรรดาผู้ที่ดำรงมั่นต่อการเป็นพยานของพวกเขา[1]

และบรรดาผู้ที่ดำรงรักษาในการละหมาดของพวกเขา[1]

ชนเหล่านั้นจะอยู่ในสวนสวรรค์อันหลากหลาย เป็นผู้ได้รับเกียรติ[1]

มีอะไรเกิดขึ้นแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาที่วิ่งกระหืดกระหอบมายังเจ้า (มุฮัมมัด)

พวกเขานั่งเป็นกลุ่ม ๆ ทางขวาหรือทางซ้ายของเจ้า[1]

แต่ละคนในหมู่พวกเขาต่างก็อยากจะได้เข้าไปอยู่ในสวนสวรรค์อันสุขสำราญกระนั้นหรือ

ไม่เลยทีเดียว แท้จริงเราได้สร้างพวกเขาจากสิ่งที่พวกเขารู้กันดี[1]

ข้าขอสาบานต่อพระเจ้าแห่งบรรดาทิศตะวันออกและบรรดาทิศตะวันตกว่า แท้จริงเรา (อัลลอฮฺ) เป็นผู้เดชานุภาพอย่างแน่นอน

ต่อการที่เราจะเปลี่ยนตัวแทนซึ่งดีกว่าพวกเขา และเราจะไม่เป็นผู้หมดความสามารถ[1]

ดังนั้นเจ้าจงปล่อยพวกเขาให้มั่วสุมและหลงระเริง จนกว่าพวกเขาจะได้พบกับวัน (กิยามะฮฺ) ของพวกเขา ซึ่งพวกเขาถูกสัญญาไว้

วันที่พวกเขาจะออกมาจากหลุมฝังศพอย่างรีบเร่ง คล้ายกับพวกเขาวิ่งกรูไปยังเจว็ดของพวกเขา

สายตาของพวกเขาละห้อยเศร้าสลด ความอัปยศปกคลุมพวกเขา นั่นคือวันที่พวกเขาถูกสัญญาไว้[1]