النازعات

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ชัก (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างแผ่วเบา[1]

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ

แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว

แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้บริหารกิจการ[1]

วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน

การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา[1]

ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก

สายตาของพวกเขาจะละห้อย

พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ[1]

เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ

พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน

ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้องครั้งเดียวเท่านั้น

แล้วเมื่อนั้น พวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง[1]

เรื่องราวของมูซาได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ

ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาฏุวาอันบริสุทธิ์

เจ้าจงไปหาฟิรเอานฺ เพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน

แล้วจงกล่าวว่า ท่านประสงค์จะซักฟอกไหม

และจะให้ฉันนำท่านไปสู่พระเจ้าของท่านไหม เพื่อท่านจะได้ยำเกรง[1]

แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่

แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้อรั้น

แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว

แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป

แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกท่าน[1]

ดังนั้นอัลลอฮฺจึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอฮฺ[1]

พวกเจ้าลำบากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมัน

พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้น แล้วทรงทำให้มันสมบูรณ์[1]

และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา

และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ

ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน[1]

ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง

ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า[1]

ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น

เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้

และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน[1]

ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืน

และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา[1]

และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ

ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา[1]

พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮฺ) ว่าเมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น

ด้วยเหตุอันใดเจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก

ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือวาระสุดท้ายของมัน[1]

ความจริงเจ้าเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮฺ) เท่านั้น

วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮฺ) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่ในโลกนี้ เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น[1]