عبس

เขา (มุฮัมมัด) ทำหน้าบึ้ง และผินหน้าไปทางอื่น

เพราะชายตาบอดมาหาเขา[1]

และอะไรเล่าที่จะให้เจ้ารู้ หวังว่าเขาจะมาเพื่อซักฟอกจิตใจก็ได้

หรือเพื่อรับคำตักเตือน เพื่อที่คำตักเตือนนั้นจะเป็นประโยชน์แก่เขา[1]

ส่วนผู้ที่พอเพียงแล้ว

เจ้ากลับต้อนรับขับสู้[1]

และไม่ใช่หน้าที่ของเจ้า การที่เขาไม่ซักฟอก[1]

และส่วนผู้ที่มาหาเจ้าด้วยความพยายาม

และเขามีความกลัวเกรง

เจ้ากลับเมินเฉย[1]

มิใช่เช่นนั้น แท้จริงมันเป็นข้อเตือนใจ

ดังนั้นผู้ใดประสงค์ก็ให้รำลึกถึงข้อเตือนใจนั้น[1]

ซึ่งมีอยู่ในคัมภีร์อันทรงเกียรติ

ที่ได้รับการเทิดทูน ได้รับความบริสุทธิ์

ด้วยมือของมลาอิกะฮฺ

ผู้ทรงเกียรติ ทรงคุณธรรม[1]

มนุษย์นั้นถูกสังหารเสียก็ดี เขาช่างเนรคุณเสียนี่กระไร[1]

จากสิ่งใดเล่า พระองค์ทรงบังเกิดเขามา

จากเชื้ออสุจิหยดหนึ่ง พระองค์ทรงบังเกิดเขา แล้วก็กำหนดสภาวะแก่เขา

แล้วพระองค์ก็ทรงแผ้วทางให้สะดวกแก่เขา[1]

ต่อมาพระองค์ให้เขาตายไป แล้วให้เขาลงหลุม

ครั้นเมื่อพระองค์ทรงประสงค์ ก็ทรงให้เขาฟื้นคืนชีพ[1]

มิใช่เช่นนั้น เขามิได้ปฏิบัติในสิ่งที่พระองค์ทรงใช้เขา[1]

มนุษย์จงพิจารณาดูอาหารของเขาซิ

เราได้หลั่งน้ำฝนลงมามากมายอย่างไร[1]

แล้วเราได้แยกแผ่นดินออกไป

และเราได้ให้เมล็ดพืชงอกเงยขึ้นจากในแผ่นดิน

และองุ่นและพืชผัก

และมะกอกและอินทผลัม

และเรือกสวนที่หนาทึบ

และผลไม้และทุ่งหญ้า

ทั้งนี้เพื่อเป็นประโยชน์แก่พวกเจ้าและสัตว์เลี้ยงของพวกเจ้า[1]

ครั้นเมื่อเสียงกัมปนาทมาถึง

วันที่ผู้คนจะหนีจากพี่น้องของเขา

และจากแม่ของเขา และพ่อของเขา

และจากภริยาของเขา และลูก ๆ ของเขา

สำหรับแต่ละคนในหมู่พวกเขาในวันนั้น มีภาระพอตัวแก่เขาอยู่แล้ว[1]

หลายใบหน้าในวันนั้นแจ่มใส

หัวเราะดีใจร่าเริง[1]

และหลายใบหน้าในวันนั้นมีฝุ่นจับ

ความหม่นหมองจะปกคลุมบนใบหน้านั้น

ชนเหล่านั้นคือพวกปฏิเสธศรัทธาพวกประพฤติชั่ว[1]