التكوير

เมื่อดวงอาทิตย์ถูกม้วนดับแสงลง

และเมื่อบรรดาดวงดาวร่วงหล่นลงมากระจัดกระจาย

และเมื่อบรรดาภูเขาถูกเคลื่อนย้าย

และเมื่ออูฐท้องสิบเดือนถูกทอดทิ้ง

และเมื่อสัตว์ถูกนำมารวมกัน

และเมื่อทะเลลุกเป็นไฟ

และเมื่อชีวิตทั้งหลายถูกจัดเป็นคู่

และเมื่อทารกหญิงที่ถูกฝังทั้งเป็นถูกถาม

ด้วยความผิดอันใด เขาจึงถูกฆ่า

และเมื่อบันทึกทั้งหลายถูกกางแผ่

และเมื่อชั้นฟ้าถูกเลิกออก

และเมื่อนรกถูกจุดให้ลุกสว่างจ้า

และเมื่อสวรรค์ถูกนำมาใกล้

ทุกชีวิตย่อมรู้สิ่งที่ตนได้นำมา[1]

ข้าสาบานต่อดวงดาวที่ซ่อนตัวในเวลากลางวัน

ที่โคจรลับดวง[1]

ข้าสาบานด้วยกลางคืน เมื่อมันเหือดหายไป

และด้วยเวลาเช้าตรู่ เมื่อมันทอแสง[1]

แท้จริงอัลกุรอานคือคำพูดของรอซูล (ญิบรีล) ผู้ทรงเกียรติ

ผู้ทรงพลัง ผู้ทรงตำแหน่งสูง ณ พระเจ้าแห่งบัลลังก์

ผู้ได้รับการเชื่อฟัง ณ ที่นั้น อีกทั้งเป็นผู้ซื่อสัตย์[1]

และสหาย (มุฮัมมัด) ของพวกเจ้านั้นมิใช่เป็นคนวิกลจริต แต่ประการใด

และโดยแน่นอน เขา (มุฮัมมัด) ได้เห็นเขา (ญิบรีล) ณ ขอบฟ้าอย่างชัดแจ้ง[1]

และเขา (มุฮัมมัด) มิใช่เป็นผู้ตระหนี่ในเรื่องเร้นลับ

และอัลกุรอานนี้มิใช่คำกล่าวของชัยฏอนที่ถูกสาปแช่ง

แล้วพวกเจ้าจะไปทางไหนเล่า[1]

อัลกุรอานนั้นมิใช่อื่นใด นอกจากเป็นข้อตักเตือนแก่ประชาชาติทั้งมวล

สำหรับบุคคลในหมู่พวกเจ้า ที่ประสงค์จะอยู่ในทางอันเที่ยงตรง[1]

และพวกเจ้าจะไม่สมประสงค์สิ่งใด เว้นแต่อัลลอฮฺ พระเจ้าแห่งสากลโลกจะทรงประสงค์[1]