الفجر

ขอสาบานด้วยยามรุ่งอรุณ

และด้วยค่ำคืนทั้งสิบ

และด้วยสิ่งที่เป็นคู่ และที่เป็นคี่

และด้วยเวลากลางคืน เมื่อมันโคจรไป[1]

ในดังกล่าวนั้นเป็นการสาบาน สำหรับผู้ที่มีปัญญามิใช่หรือ[1]

เจ้าไม่เห็นดอกหรือว่า พระเจ้าของเจ้ากระทำต่อพวกอ๊าดอย่างไร

(แห่ง) อิร็อม พวกมีเสาหินสูงตระหง่าน

ซึ่งเยี่ยงนั้นมิได้ถูกสร้างตามหัวเมืองต่าง ๆ[1]

และพวกซะมูดผู้สกัดหิน ณ หุบเขา

และฟิรเอานฺ เจ้าแห่งตรึงเสาเต็นท์[1]

บรรดาผู้ละเมิดเหล่านั้น ตามหัวเมืองต่าง ๆ

แล้วก่อความเสียหายอย่างมากมายในหัวเมืองเหล่านั้น

ดังนั้นพระเจ้าของเจ้าจึงกระหน่ำการลงโทษนานาชนิดบนพวกเขา[1]

แท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้นทรงเฝ้าดูอย่างแน่นอน[1]

ส่วนมนุษย์นั้น เมื่อพระเจ้าของเขาทรงทดสอบเขาโดยทรงให้เกียรติเขาและทรงโปรดปรานเขา เขาก็จะกล่าวว่า พระเจ้าของฉันทรงยกย่องฉัน[1]

แต่ครั้นเมื่อพระองค์ทรงทดสอบเขา ทรงให้การครองชีพของเขาเป็นที่คับแคบแก่เขา เขาก็จะกล่าวว่า พระเจ้าของฉันทรงเหยียดหยามฉัน[1]

มิใช่เช่นนั้นดอก แต่ว่าพวกเจ้ามิได้ให้เกียรติแก่เด็กกำพร้าต่างหาก

และพวกเจ้ามิได้ส่งเสริมกัน ในการให้อาหารแก่คนยากจนขัดสน[1]

และพวกเจ้ากินมรดกกันอย่างหมดเกลี้ยง

และพวกเจ้ารักสมบัติกันอย่างมากมาย[1]

หามิได้ เมื่อแผ่นดินถูกทำให้สั่นสะเทือนเป็นผุยผง

และพระเจ้าของเจ้าเสด็จมาพร้อมทั้งมลาอิกะฮฺด้วยเป็นแถว ๆ[1]

และวันนั้นนรกญะฮันนัมจะถูกนำมาให้ปรากฏ ในวันนั้นมนุษย์จะรำลึกขึ้นมาได้ แต่การรำลึกนั้นจะมีผลแก่เขาได้อย่างไร

เขาจะกล่าวว่า โอ้ ฉันน่าจะได้ทำความดีไว้ล่วงหน้าสำหรับชีวิตของฉัน[1]

แล้วในวันนั้นไม่มีผู้ใดลงโทษเช่นการลงโทษของพระองค์

และไม่มีผู้ใดผูกมัดเช่นการผูกมัดของพระองค์[1]

โอ้ชีวิตที่สงบแน่นเอ๋ย

จงกลับมายังพระเจ้าของเจ้า ด้วยความยินดีและเป็นที่ปิติเถิด[1]

แล้วจงเข้ามาอยู่ในหมู่ปวงบ่าวของข้าเถิด

และจงเข้ามาอยู่ในสวนสวรรค์ของข้าเถิด[1]